Υπάρχουν δείπνα που τα θυμάσαι για ένα συγκεκριμένο πιάτο και άλλα που μένουν μαζί σου ως ολοκληρωμένη εμπειρία. Τρία διαφορετικά εστιατόρια της Αθήνας αποδεικνύουν ότι, όταν η δυνατή κουζίνα συναντά μια μοναδική τοποθεσία και αυθεντική φιλοξενία, το αποτέλεσμα ξεπερνά κατά πολύ ένα ακόμη βράδυ έξω για φαγητό.
Μην επαναλαμβανόμαστε, εδώ θα βρείτε μόνο βιωματικές κριτικές. Δηλαδή θα προτείνουμε κάτι, μόνο, αφού το δοκιμάσουμε με τις όλες αισθήσεις μας και όχι επειδή μας το είπαν ή μας το ζήτησαν.
Έτσι δεν θα μιλάμε για δείπνα που τελειώνουν τη στιγμή που ζητάς τον λογαριασμό. Αλλά για εκείνα που σε ακολουθούν για μέρες. Που κρατάς τις γεύσεις, το χαμόγελο των ανθρώπων που σε σέρβιραν, εξηγώντας σου τα πιάτα και ζητώντας σου feedback για αυτό που δοκίμασες.
Κάπως έτσι βρέθηκα να σκέφτομαι τρία πολύ διαφορετικά τραπέζια που μοιράζονται κάτι κοινό. Το The Amphibian, το Deos Athens και ο Istioploikos στο Μικρολίμανο, όπου είχα τη χαρά να βρεθώ το τελευταίο διάστημα, δεν έχουν την ίδια κουζίνα, ούτε απευθύνονται απαραίτητα στο ίδιο κοινό. Κι όμως, φεύγοντας από το καθένα, είχα την ίδια αίσθηση και την υπενθύμιση της απόλαυσης του φαγητού «έξω».
Και δεν κέρδισε μόνο το location, που είναι ξεχωριστό και στα τρία. Γιατί αν το φαγητό δεν «λέει», η θέα και το θαλασσινό αεράκι, δεν σώζει την κατάσταση. Θα εμπλουτίσει μεν το Instagram σου, αλλά δεν θα έχεις λόγο να επιστρέψεις.
Και στα τρία αυτά εστιατόρια, η κουζίνα θα στεκόταν με αξιώσεις ακόμη κι αν της αφαιρούσες το προνόμιο της τοποθεσίας. Υπάρχει τεχνική, καθαρή σκέψη, εξαιρετική πρώτη ύλη και εκείνη η σιγουριά που έχουν οι μάγειρες όταν δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν, αλλά να δώσουν ποιοτικές γευστικές ιστορίες.
Υπήρξαν πιάτα που έμειναν στη μνήμη μου για τη νοστιμιά τους, για την ισορροπία τους, για τη λεπτομέρεια που ανακαλύπτεις μόνο όταν σταματήσεις για λίγο τη συζήτηση και αφοσιωθείς σε αυτό που έχεις μπροστά σου.
Στο The Amphibian, η πόλη δεν λειτουργεί ως ντεκόρ. Καθώς το φως χαμηλώνει, η ταράτσα της Στέγης, αποκτά έναν διαφορετικό παλμό. Τα cocktails αρχίζουν να κυκλοφορούν πιο γρήγορα, οι παρέες δυναμώνουν τις κουβέντες τους, η Αθήνα ανάβει σιγά-σιγά, όσο ο ήλιος «λιώνει», πάνω από το όρος Αιγάλεω απέναντι το δείπνο «χορευτικά» μετατρέπεται σε εμπειρία. Μου έμεινε για μέρες η γεύση από το μοσχαρίσιο ταρτάρ με φρέσκο δαμάσκηνο και οι γαρίδες κοιλάδας με πορτοκάλι και πεκάν.
Στο Deos Athens, η πρώτη εντύπωση είναι σχεδόν κινηματογραφική. Η πόλη απλώνεται κυριολεκτικά στα πόδια σου και, όσο περνά η ώρα, αλλάζει πρόσωπο. Ο Λυκαβηττός και οι πολυκατοικίες γίνονται φωτεινοί όγκοι, οι δρόμοι φωτεινές αρτηρίες, ο ορίζοντας αποκτά βάθος.
Το δείπνο στον 26ο όροφο είναι κάτι που θα τραβήξει την προσοχή σας. Το ενδιαφέρον είναι όμως, πως, μετά από λίγα λεπτά, σταματάς να κοιτάζεις γύρω σου και συγκεντρώνεσαι στο πιάτο σου. Όχι επειδή η θέα χάνει τη δύναμή της, αλλά επειδή η κουζίνα καταφέρνει να διεκδικήσει ισότιμα την προσοχή σου. Αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ όσο ακούγεται.
Κοπές μοσχαριού, ψημένες σωστά και ένα αλησμόνητο νιόκι με σάλτσα «μουσακά». Αποκάλυψη το επιδόρπιο παρί μπρεστ με φιστίκι Αιγίνης.
Στον Istioploiko, η εμπειρία είναι διαχρονικά «εξωτική». Δίπλα στη θάλασσα, ουσιαστικά νιώθεις, σαν να είσαι μέσα σε καράβι που ταξιδεύει. Τα μικρά αλλά και μεγαλύτερα σκαφάκια, γυρίζουν από τη βόλτα τους και ο χρόνος κυλάει διαφορετικά. To φαγητό δεν είναι κάτι που δεν έχετε ξαναφάει σε πάρα πολλά από τα εστιατόρια της Αθήνας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είναι καλοφτιαγμένο και νόστιμο. Η τόμαχωκ χοιρινή μπριζόλα που δοκίμασα ήταν άκρως ικανοποιητική, όπως και τα ζυμαρικά με κρέας μπρεζέ και κρέμα γραβιέρας που «έκλεψα» από το δίπλα πιάτο. Συνδυαστικά, ωστόσο, θέα και φαγητό μας πρόσφεραν ένα μεσημερο-απόγευμα, εμπειρία.
Και με όλες αυτές τις αναμνήσεις στο μυαλό, σκέφτομαι ότι η πόλη μας προσπαθούσε για χρόνια, από την εποχή των παχέων αγελάδων και των αστακομακαρονάδων, να αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί απέναντι στις μεγάλες ευρωπαϊκές γαστρονομικές πρωτεύουσες με τους δικούς τους όρους: με επιτηδευμένες τεχνικές, πιο σύνθετα μενού γευσιγνωσίας, μεγαλύτερη επισημότητα και μπλαζέ ύφος.
Σήμερα η εστιατορική σκηνή έχει αλλάξει και αλλάζει συνεχώς, κινούμενη με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.
Δεν προσπαθεί να αντιγράψει το Παρίσι ή την Κοπεγχάγη. Γιατί ξέρει ότι έχει κάτι που δεν αντιγράφεται: έναν ουρανό που αλλάζει χρώματα σχεδόν όλο τον χρόνο, μια πόλη που δείχνει διαφορετική από ψηλά και μια θάλασσα που βρίσκεται πάντα λίγα λεπτά μακριά. Φυσικά, άφθαστη πρώτη ύλη και φρέσκα υλικά. Και τέλος, έμαθε να χαμογελάει ζεστά στους ανθρώπους που σερβίρει.
Ίσως γι’ αυτό τα τρία αυτά τραπέζια «έμειναν» στη σκέψη μου. Όχι μόνο γιατί έφαγα εξαιρετικά – αυτό είναι δεδομένο όταν μιλάμε για εστιατόρια αυτού του επιπέδου. Έμειναν γιατί, φεύγοντας, δεν θυμόμουν μόνο γεύσεις. Θυμόμουν το φως πάνω στα ποτήρια και την ενέργεια των ανθρώπων που φρόντισαν να περάσουμε καλά.
DEOS ATHENS (Λουίζης Ριανκούρ 64, Πύργος Απόλλων, Αμπελόκηποι. Tηλ: 2160045685):
THE AMPHI/BIAN (Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, Λεωφόρος Συγγρού 107, 11745 Αθήνα. Τηλ: 2109245401)
https://amphibian.restaurant/en/
ISTIOPLOIKOS (Ακτή Μικρολίμανου, Πειραιάς. Τηλ: 2104134084)
