Από after-work drinks στο Κολωνάκι μέχρι δείπνο στη Γλυφάδα, ο απόλυτος οδηγός στυλ για τον άνδρα που θέλει να ξεχωρίζει, χωρίς να λιώνει.
Στον κόσμο του κινηματογράφου, υπάρχουν ελάχιστοι σκηνοθέτες που μπορούν να συγκριθούν με τον Τζέιμς Κάμερον (James Cameron). Από το «Titanic» μέχρι το «Avatar», έχει δημιουργήσει ταινίες που όχι μόνο έχουν σπάσει ρεκόρ εισπράξεων, αλλά και έχουν μεταμορφώσει την εμπειρία του…
Η επιστήμη παρατηρεί μια αλλαγή που μέχρι πριν από λίγα χρόνια περνούσε σχεδόν απαρατήρητη: όλο και περισσότεροι νέοι άνδρες αναζητούν βοήθεια για τη σεξουαλική τους λειτουργία. Το ερώτημα δεν είναι αν συμβαίνει. Το ερώτημα είναι γιατί. Το 1998, όταν εγκρίθηκε…
Από το γυμναστήριο και το trail running μέχρι τον ύπνο και την αποκατάσταση, η νέα γενιά έξυπνων ρολογιών μετατρέπει τον καρπό σε ένα προσωπικό κέντρο ελέγχου ευεξίας, συνδυάζοντας τεχνολογία, απόδοση και καθημερινή πρακτικότητα. Για χρόνια, το smartwatch ήταν ένα αξεσουάρ…
Στη Ραψωδία ζ΄ της Οδύσσειας, ο Οδυσσέας αναδύεται από τη θάλασσα ταλαιπωρημένος, λούζεται και αλείφει το σώμα του με ελαιόλαδο πριν σταθεί ενώπιον της Ναυσικάς. Ο Όμηρος δεν περιγράφει μια πράξη πολυτέλειας, αλλά μια στοιχειώδη ανάγκη αξιοπρέπειας. Τρεις χιλιετίες αργότερα, η ιδέα ότι ένα λάδι σώματος (body oil) αξίζει μια μόνιμη θέση στην ανδρική ρουτίνα περιποίησης εξακολουθεί να ξενίζει πολλούς. Ίσως, λοιπόν, οφείλουμε να κοιτάξουμε στο παρελθόν, προτού αναθεωρήσουμε τις καθημερινές μας συνήθειες.
Η νέα limited edition εκδοχή του Monaco σε British Racing Green δεν είναι απλώς ένας χρονογράφος με εντυπωσιακό χρώμα — είναι ένα πολιτισμικό διαπιστευτήριο. Αποκτώντας το, ο συλλέκτης δεν επενδύει μόνο σε ατσάλι και μηχανική ακρίβεια· εξασφαλίζει τη συμμετοχή του σε μια αφήγηση όπου η ταχύτητα, η νοσταλγία, η κατασκευαστική αριστεία και το κοινωνικό κύρος συνυπάρχουν αρμονικά εδώ και μισό αιώνα. Το γεγονός ότι το TAG Heuer Monaco Chronograph x Goodwood Festival of Speed 2026 (κωδικός CBL211C.FC8392) εμφανίζεται ήδη εξαντλημένο στο επίσημο e-shop της μάρκας, επιβεβαιώνει περίτρανα την επιθυμία του κοινού για αυτή την αφήγηση.
Η Αιγιάλεια αποτελεί, ίσως, την πιο ουσιαστική οινική απόδραση για όποιον επιθυμεί να γνωρίζει τι πίνει, γιατί το πίνει και πού ακριβώς γεννήθηκε. Αμπελώνες που σκαρφαλώνουν σε υψόμετρα 1.000 μέτρων, λοφοπλαγιές που «βλέπουν» τον Κορινθιακό και σπάνιες γηγενείς ποικιλίες συνθέτουν ένα σκηνικό μοναδικό στον παγκόσμιο αμπελώνα. Αυτό δεν είναι ένα ακόμη επιφανειακό wine trip για τα social media. Είναι ένα 48ωρο που θα σε αναγκάσει να επαναπροσδιορίσεις την οπτική σου για το σύγχρονο ελληνικό κρασί.
Τα περισσότερα «νησιώτικα» καλούδια που αγοράζονται στην Αθήνα καταλήγουν στο ψυγείο χωρίς κανένα απολύτως σχέδιο — ένα τυρί εδώ, ένα μπουκάλι εκεί, κανένα pairing, καμία γαστρονομική λογική. Αυτός ο οδηγός δεν είναι άλλη μια λίστα μαγαζιών. Είναι ένα σύστημα: πώς να επιλέγεις το σωστό κατάστημα, τι να ζητάς από κάθε νησιωτικό σύμπλεγμα και πώς να στήνεις ένα τραπέζι που αποπνέει γνώση αντί για στείρα νοσταλγία.
Το λινό έχει συνδεθεί εδώ και δεκαετίες με τις διακοπές, τα λευκά πουκάμισα δίπλα στη θάλασσα και τη χαλαρή αισθητική του καλοκαιριού. Όμως η σύγχρονη ανδρική γκαρνταρόμπα το έχει μεταφέρει πλέον από το νησί στην πόλη, αποδεικνύοντας ότι ένα ύφασμα…
Για όσους είχαν ήδη ενηλικιωθεί εκείνο το καλοκαίρι, η 4η Ιουλίου 2004 δεν καταγράφηκε στη μνήμη απλώς ως ένα αθλητικό αποτέλεσμα, αλλά ως μια στιγμή απόλυτου αυτοορισμού. Μια ολόκληρη γενιά ανδρών, που σήμερα διανύουν την τέταρτη και πέμπτη δεκαετία της ζωής τους, εξακολουθεί να μετράει τον χρόνο με το «πριν» και το «μετά» τη Λισαβόνα. Όχι επειδή η Ελλάδα κατέκτησε ένα τρόπαιο, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ τούς προσέφερε κάτι που δύσκολα θα ξαναβρούν: μια κοινή, ταυτόχρονη, αδιαμφισβήτητη στιγμή όπου ένιωσαν ότι ανήκουν κάπου — και ότι αυτό το «κάπου» τους εκφράζει απόλυτα.
Δεν ψάχνουν αν ο ανάδρομος Ερμής θα τους χαλάσει τις διακοπές ούτε αν ο Δίας θα τους φέρει περισσότερα χρήματα. Για μια ολοένα μεγαλύτερη μερίδα ανδρών, ο γενέθλιος χάρτης δεν είναι εργαλείο πρόβλεψης. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος να καταλάβουν τον…
Στην Ελλάδα μιλάμε συχνά για φιλοδοξία, αλλά σπάνια εννοούμε αυτήν που χτίζεται αργά, με βαθιά μόρφωση, θεσμικό βάρος και πενήντα χρόνια αδιαπραγμάτευτης πειθαρχίας. Ως «φιλοδοξία» εννοούμε συνήθως την ταχεία αναγνώριση, τον θόρυβο, τα βραχύβια πυροτεχνήματα. Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, που έφυγε τον Φεβρουάριο του 2026 σε ηλικία 99 ετών, ενσαρκώνει ακριβώς το αντίθετο πρότυπο: μια ζωή που ξεκίνησε στον Βύρωνα, σε μια προσφυγική οικογένεια από την Προύσα, και κατέληξε στην κορυφή του γαλλικού ακαδημαϊκού κατεστημένου, στην προεδρία του Centre Georges Pompidou και στη διεθνή αναγνώριση ως μία από τις σημαντικότερες βυζαντινολόγους του 20ού αιώνα.



