Όταν ένας οίκος με ιστορία πέντε αιώνων στο Médoc επιλέγει την Πελοπόννησο για ένα δείπνο δεκαέξι θέσεων, το ζήτημα δεν περιορίζεται στο ίδιο το γεγονός. Το ουσιαστικότερο είναι τι αποκαλύπτει αυτή η επιλογή για τη νέα θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη των υψηλών οινικών εμπειριών.
Όσο στην Ελλάδα εξακολουθούμε, συχνά, να αντιμετωπίζουμε τη ρετσίνα ως γραφικό κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, στις ΗΠΑ κορυφαίοι οινοκριτικοί και sommelier την τοποθετούν στο ίδιο τραπέζι με τα πιο ιντριγκαδόρικα κρασιά του πλανήτη. Η απόσταση ανάμεσα σε αυτές τις δύο οπτικές δεν είναι απλώς γεωγραφική· είναι βαθιά αντιληπτική. Και αποκαλύπτει ένα τυφλό σημείο που αξίζει να εξετάσουμε μακριά από παρελθοντολαγνείες και εθνικούς πανηγυρισμούς.
Αν τα τελευταία χρόνια νιώθεις ότι ορισμένα κρασιά «πατάνε» πιο βαριά στο στόμα και σε ζεσταίνουν πιο γρήγορα, δεν φταίει η ιδέα σου. Η μέση θερμοκρασία ανεβαίνει, ο ρυθμός ωρίμασης του σταφυλιού επιταχύνεται, τα σάκχαρα αυξάνονται — και αυτό μεταφράζεται αναπόφευκτα σε υψηλότερο αλκοόλ μέσα στο μπουκάλι. Δεν πρόκειται για ψευδαίσθηση, αλλά για μια μετρήσιμη μετατόπιση, τεκμηριωμένη από ερευνητικά κέντρα σε Γαλλία, Ελβετία και Ελλάδα. Και είναι κάτι που αφορά άμεσα το τι αγοράζεις, πώς το πίνεις και πώς αξιολογείς αυτό που βρίσκεται στο ποτήρι σου.
Η δεύτερη σεζόν του Drops of God δεν προσπαθεί να σε κερδίσει. Δεν ανεβάζει τους…