Αν το σώμα σου μπορούσε να κρατήσει ημερολόγιο, δεν θα έγραφε για προπονήσεις και διατροφές. Θα έγραφε για τις ώρες που περνά σε καρέκλες, για το φως που δεν σβήνει ποτέ, για τα βιαστικά γεύματα μπροστά σε οθόνες και για νύχτες που τελειώνουν χωρίς πραγματική ξεκούραση. Θα κατέγραφε μια καθημερινότητα που μοιάζει φυσιολογική, αλλά δεν είναι φτιαγμένη για αυτό.
Και το περίεργο είναι ότι αντέχει χωρίς να αντιδρά θεαματικά ή να σε προειδοποιεί δυνατά. Προσαρμόζεται σιωπηλά, αλλάζει ρυθμό, ρίχνει ταχύτητα και κρατάει ενέργεια όπου μπορεί, μέχρι που αρχίζει να δημιουργείται μια απόσταση ανάμεσα σε αυτό που θα μπορούσε να κάνει και σε αυτό που τελικά κάνει.
Κάποτε το σώμα ήταν ενσωματωμένο μέσα στη μέρα και όχι απέναντι από αυτήν. Δεν έμενε στάσιμο μέσα στη μέρα, κουραζόταν διαφορετικά και ξεκουραζόταν με τρόπο που είχε νόημα. Σήμερα περνά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου σε αναμονή, καθισμένο και συγκρατημένο, έτοιμο να λειτουργήσει αλλά χωρίς να του ζητείται πραγματικά.
Η κίνηση έχει περιοριστεί σε συγκεκριμένες ώρες και σε συγκεκριμένους χώρους, ενώ όλο το υπόλοιπο της ημέρας κυριαρχείται από ακινησία. Το σώμα δεν σχεδιάστηκε για μια τέτοια συνθήκη και αρχίζει να το δείχνει, όχι με έντονο τρόπο αλλά μέσα από μικρές, σχεδόν ανεπαίσθητες απώλειες.
Ο ύπνος δεν λειτουργεί πλέον ως καταφύγιο αλλά ως μια διακοπή που εύκολα διαταράσσεται. Δεν βαθαίνει αρκετά και δεν αποκαθιστά πλήρως, καθώς το φως από τις οθόνες και οι ρυθμοί της ημέρας που δεν πέφτουν ποτέ κρατούν το σώμα σε μια μόνιμη ετοιμότητα.
Και ύστερα υπάρχει η ενέργεια, όχι αυτή που φαίνεται προς τα έξω αλλά εκείνη που βιώνεται εσωτερικά. Κάποτε ήταν δεδομένη, ενώ τώρα χρειάζεται διαχείριση μέσα από καφέδες, μικρά διαλείμματα και συνεχή προσπάθεια, σαν το σώμα να έχει αρχίσει να κρατά αποθέματα αντί να τα προσφέρει.
Η διατροφή δεν στηρίζει όσο πιστεύουμε, καθώς υπάρχει αφθονία αλλά όχι πάντα ποιότητα. Πολλά τρόφιμα γεμίζουν χωρίς να θρέφουν ουσιαστικά, κι έτσι το σώμα λειτουργεί με ό,τι βρίσκει, μαθαίνοντας να κάνει οικονομία και να προσαρμόζεται και σε αυτό.
Την ίδια στιγμή, υπάρχουν παράγοντες που δεν αντιλαμβανόμαστε καθόλου. Ουσίες στην καθημερινότητα, στο νερό, στις συσκευασίες, σε προϊόντα που έρχονται σε επαφή με το δέρμα. Δεν προκαλούν άμεσες αντιδράσεις ούτε σαφή συμπτώματα, αλλά η παρουσία τους είναι συνεχής.
Σε όλα αυτά προστίθεται και μια μορφή πίεσης που δεν κορυφώνεται ποτέ. Δεν είναι μια κρίση που ξεσπά και τελειώνει, αλλά μια σταθερή ένταση που λειτουργεί στο παρασκήνιο. Το σώμα τη λαμβάνει, τη μεταφράζει και προσαρμόζεται ανάλογα, χωρίς να ζητά την προσοχή μας.
Το πιο παράδοξο είναι ότι αυτή η κατάσταση μοιάζει φυσιολογική. Είναι η καθημερινότητα, κάτι κοινό και αναμενόμενο, που δεν ξεχωρίζει αρκετά ώστε να προκαλέσει ερωτήματα. Όταν όλοι κινούνται μέσα στο ίδιο πλαίσιο, η απόκλιση παύει να φαίνεται.
Κι όμως, το σώμα συνεχίζει να δίνει σημάδια, όχι με έντονες αντιδράσεις αλλά με μικρές ενδείξεις. Μια δυσκολία στη συγκέντρωση, μια ένταση που επιμένει, μια αίσθηση ότι χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να επανέλθει σε ισορροπία.
Δεν πρόκειται απλώς για θέμα πειθαρχίας ή επιλογών. Πρόκειται για ένα περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις ανάγκες του σώματος, με αποτέλεσμα εκείνο να προσπαθεί διαρκώς να προσαρμοστεί σε κάτι που δεν του ταιριάζει.
Δεν σταματά, δεν καταρρέει, αλλά συνεχίζει με διαφορετικούς όρους.
Και ίσως το πιο δύσκολο δεν είναι αυτή η αλλαγή, αλλά το γεγονός ότι τη βιώνουμε χωρίς να τη συζητάμε και χωρίς να της δίνουμε όνομα, σαν να μην αξίζει την προσοχή μας.
Μέχρι τη στιγμή που θα αναρωτηθούμε όχι τι φταίει, αλλά πότε ακριβώς χάθηκε εκείνη η αίσθηση ότι το σώμα ήταν με το μέρος μας.
