Ο χορός δεν είναι μια ακόμα μορφή άσκησης. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος να αντιλαμβάνεσαι το σώμα, τον εαυτό σου και τους ανθρώπους γύρω σου. Και ίσως, τελικά, να είναι ένα από τα πιο υποτιμημένα εφόδια του σύγχρονου άνδρα.
«Ο πιο ενδιαφέρων άνδρας σε μια αίθουσα δεν είναι απαραίτητα ο πιο δυνατός. Πολύ συχνά είναι εκείνος που ξέρει να χορεύει.»
Δεν πρόκειται για τις εντυπωσιακές φιγούρες ούτε για την ικανότητα να τραβά τα βλέμματα. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι κάτι βαθύτερο. Η αυτοπεποίθηση, η επίγνωση του σώματος, η άνεση στην επικοινωνία και η ικανότητα να εκφράζεται χωρίς να χρειάζεται να μιλήσει.
Το συνειδητοποίησα μόλις χθες το βραδάκι, παρακολουθώντας τις επιδείξεις χορού του PENTELI HERITAGE & SV DANCE στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης. Ανάμεσα στις δεκάδες συμμετοχές, εκείνο που μου τράβηξε την προσοχή δεν ήταν μόνο το επίπεδο των χορογραφιών, αλλά οι άνδρες που ανέβαιναν στη σκηνή. Νέοι και μεγαλύτεροι, έμπειροι αλλά και εμφανώς αρχάριοι, όλοι είχαν κάτι κοινό. Μια αβίαστη αυτοπεποίθηση που δεν γεννιέται από την επίδειξη, αλλά από τη χαρά της συμμετοχής.
Φεύγοντας από την εκδήλωση, διαπίστωσα ότι δεν θυμόμουν όλες τις χορογραφίες. Θυμόμουν όμως τα πρόσωπα. Και κυρίως ένα ερώτημα που γεννήθηκε σχεδόν αυθόρμητα: γιατί ο χορός εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς κάτι ξένο προς την ανδρική ταυτότητα;
Η απάντηση βρίσκεται, ίσως, σε ένα στερεότυπο που επιβιώνει περισσότερο από όσο του αξίζει. Για δεκαετίες, ο άνδρας μεγάλωνε με την πεποίθηση ότι όφειλε να αποδεικνύει τη δύναμή του μέσα από τον ανταγωνισμό, τη σωματική αντοχή ή την επαγγελματική επιτυχία. Ο χορός σπάνια συμπεριλαμβανόταν σε αυτή την εικόνα. Κι όμως, η ιστορία αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο.
Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ο χορός υπήρξε αναπόσπαστο στοιχείο της ανδρικής έκφρασης. Οι αρχαίοι Έλληνες εκπαίδευαν τους νέους στον πυρρίχιο ως μέσο σωματικής και πνευματικής καλλιέργειας. Οι παραδοσιακοί ελληνικοί χοροί συνδέθηκαν με τη λεβεντιά, τη συλλογικότητα και την αντοχή, ενώ σε χορούς όπως το tango, το ballroom ή η salsa ο άνδρας καλείται να συνδυάσει δύναμη, ακρίβεια, ευγένεια και συνεργασία.
Δεν είναι λοιπόν ο χορός που άλλαξε. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μάθαμε να τον βλέπουμε.
Η πιο ολοκληρωμένη μορφή άσκησης που δύσκολα μοιάζει με προπόνηση
Όσοι πιστεύουν ότι ο χορός είναι απλώς μια ευχάριστη έξοδος, μάλλον δεν έχουν δοκιμάσει ποτέ ένα μάθημα. Μέσα σε λίγα λεπτά ενεργοποιούνται σχεδόν όλες οι μυϊκές ομάδες, βελτιώνεται η καρδιοαναπνευστική αντοχή, ενισχύεται η ισορροπία, η ευλυγισία και ο συντονισμός των κινήσεων. Παράλληλα, η σωστή στάση του σώματος γίνεται σχεδόν δεύτερη φύση.
Η μεγάλη διαφορά σε σχέση με άλλες μορφές άσκησης είναι ότι ο χρόνος περνά χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι. Δεν μετράς επαναλήψεις, δεν περιμένεις να τελειώσει η προπόνηση. Η μουσική μετατρέπει την άσκηση σε εμπειρία και το σώμα λειτουργεί χωρίς την αίσθηση της καταπόνησης που συχνά συνοδεύει ένα γυμναστήριο.
Όταν γυμνάζεται και ο εγκέφαλος
Οι νευροεπιστήμονες γνωρίζουν εδώ και χρόνια ότι ο χορός αποτελεί μία από τις πιο σύνθετες δραστηριότητες για τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Συνδυάζει μνήμη, ρυθμό, συγκέντρωση, αντίληψη του χώρου, συντονισμό και κοινωνική αλληλεπίδραση ταυτόχρονα. Δεν είναι τυχαίο ότι η συστηματική ενασχόληση με τον χορό έχει συνδεθεί με καλύτερη γνωστική λειτουργία, ενίσχυση της μνήμης και διατήρηση της πνευματικής οξύτητας καθώς μεγαλώνουμε.
Με άλλα λόγια, κάθε μάθημα χορού αποτελεί ταυτόχρονα προπόνηση σώματος και εγκεφάλου.
Το καλύτερο αντίδοτο στο άγχος
Στην εποχή των αδιάκοπων ειδοποιήσεων, των απαιτητικών προγραμμάτων και της διαρκούς πίεσης, ο χορός προσφέρει κάτι που σπανίζει: την απόλυτη παρουσία στη στιγμή.
Δεν μπορείς να σκέφτεσαι το επόμενο επαγγελματικό ραντεβού όταν προσπαθείς να συγχρονιστείς με τη μουσική. Δεν υπάρχει χώρος για το κινητό ή τις εκκρεμότητες όταν όλη σου η προσοχή είναι στραμμένη στον ρυθμό και στον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί σου.
Ίσως γι’ αυτό, μετά από ένα μάθημα χορού, οι περισσότεροι άνθρωποι φεύγουν κουρασμένοι σωματικά αλλά αισθητά πιο ήρεμοι ψυχικά.
Η αυτοπεποίθηση που δεν… φοριέται
Η εικόνα μπορεί να κατασκευαστεί. Ένα ακριβό ρολόι, ένα καλοραμμένο κοστούμι ή ένα εντυπωσιακό αυτοκίνητο μπορούν να δημιουργήσουν μια πρώτη εντύπωση. Η πραγματική αυτοπεποίθηση όμως δεν αγοράζεται. Αποκαλύπτεται στον τρόπο που περπατάς, που στέκεσαι, που κοιτάζεις τον συνομιλητή σου στα μάτια και που διαχειρίζεσαι την παρουσία σου μέσα σε έναν χώρο.
Ο χορός καλλιεργεί ακριβώς αυτή τη σιωπηλή βεβαιότητα. Δεν σε κάνει κάποιον άλλον. Σε βοηθά να αισθανθείς πιο άνετα με αυτόν που ήδη είσαι.
Γιατί ένας άνδρας που χορεύει είναι ελκυστικός;
Η απάντηση δεν βρίσκεται στις φιγούρες ούτε στις εντυπωσιακές κινήσεις.
Οι γυναίκες αναγνωρίζουν πολύ γρήγορα την ευγένεια, την αυτοκυριαρχία, τη συνεργασία, την αυτοπεποίθηση και την ικανότητα ενός άνδρα να επικοινωνεί χωρίς επιτήδευση. Ο χορός δεν δημιουργεί αυτά τα χαρακτηριστικά από το μηδέν, όμως τα καλλιεργεί και τα αναδεικνύει με έναν τρόπο που δύσκολα μπορεί να πετύχει οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα.
Γι’ αυτό και ένας άνδρας που χορεύει δεν γίνεται γοητευτικός επειδή ξέρει τα βήματα. Γίνεται επειδή εκπέμπει μια αυθεντική αίσθηση ισορροπίας και σιγουριάς.
Το νέο πρότυπο του άνδρα
Ο σύγχρονος άνδρας δεν έχει ανάγκη να αποδεικνύει διαρκώς την αρρενωπότητά του. Μπορεί να είναι δυναμικός και ευγενής, ανταγωνιστικός αλλά και συνεργατικός, επιτυχημένος επαγγελματίας και ταυτόχρονα άνθρωπος που δεν φοβάται να εκφραστεί.
Ο χορός δεν αφαιρεί τίποτε από αυτή την εικόνα. Αντίθετα, την ολοκληρώνει.
Δεν είναι τυχαίο ότι όλο και περισσότεροι άνδρες κάθε ηλικίας επιλέγουν να περάσουν την πόρτα μιας σχολής χορού. Όχι επειδή θέλουν να γίνουν χορευτές, αλλά επειδή ανακαλύπτουν έναν διαφορετικό τρόπο να γυμναστούν, να κοινωνικοποιηθούν, να αποφορτιστούν και να εξελιχθούν.
Φεύγοντας εκείνο το βράδυ από το Δημοτρικό Θέατρο Πεύκης, δεν κρατούσα στο μυαλό μου μόνο τις χορογραφίες ή τις τεχνικά άρτιες εκτελέσεις. Περισσότερο από όλα, θυμόμουν τα πρόσωπα των ανθρώπων που χόρευαν με χαμόγελο, χωρίς να τους απασχολεί η ηλικία, η εμπειρία ή το βλέμμα των άλλων.
Θυμόμουν όμως και κάτι ακόμη. Πολλοί από τους συμμετέχοντες φορούσαν μια μπλούζα με μια απλή φράση:
«Ο χορός είναι το φάρμακό μου»
Στην αρχή τη διάβασα σαν ένα ακόμη ευρηματικό σύνθημα. Όσο όμως σκεφτόμουν όσα είχα δει, τόσο καταλάβαινα ότι έκρυβε μια βαθύτερη αλήθεια.
Γιατί ο χορός μπορεί να μη θεραπεύει ασθένειες, θεραπεύει όμως κάτι εξίσου πολύτιμο: την ένταση της καθημερινότητας, το άγχος, τη μοναξιά, την ανασφάλεια, την ακινησία του σώματος και συχνά εκείνη του μυαλού. Σε κάνει να αναπνέεις πιο ελεύθερα, να στέκεσαι πιο όρθιος, να εμπιστεύεσαι περισσότερο τον εαυτό σου και να συνδέεσαι ουσιαστικά με τους ανθρώπους γύρω σου.
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μπορεί να πάρει ένας άνδρας από τον χορό. Όχι να εκτελεί άψογα τα βήματα, αλλά να ανακαλύψει έναν διαφορετικό τρόπο να ζει.
Και τότε η φράση πάνω σε εκείνη την μπλούζα παύει να είναι απλώς ένα σύνθημα.
Γίνεται μια μικρή φιλοσοφία ζωής.
