Ο “Γιος του Σαμ”

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Στις 17 Απριλίου του 1977, η 18χρονη Valentina Suriani έπεσε νεκρή από τα πυρά ενός άγνωστου άντρα.

Στον τόπο του εγκλήματος βρέθηκε ένα γράμμα με παραλήπτη τον διευθυντή του αστυνομικού τμήματος της Νέας Υόρκης, . Joe Borelli Μεταξύ άλλων, έγραφε: “Έίμαι ένα τέρας. Είμαι ο “Γιος του Σαμ”. Είμαι ένα μικρό “κακομαθημένο”. Όταν ο πατέρας Σαμ μεθάει, γίνεται πολύ κακός. Χτυπά την οικογένειά του. Ο Σαμ λατρεύει να πίνει αίμα. “Πήγαινε, σκότωσε” διατάσσει ο πατέρας Σαμ. Νιώθω σαν ξένος. Είμαι σε διαφορετικό κόσμο από όλους τους άλλους – προγραμματισμένος να σκοτώνω. Για να με σταματήσετε, πρέπει να με σκοτώσετε. Ο μπαμπάς Σαμ είναι μεγάλος πια. Χρειάζεται αίμα για να διατηρήσει τη νιότη του….»

Οι φόνοι του Γιου του Σαμ τρομοκράτησαν τη Νέα Υόρκη το 1976-77. Τα θύματά του ήταν πάντα νεαρά ζευγάρια ή κορίτσια με μακριά, καστανά μαλλιά. Ήταν εμφανές ότι δεν του άρεσε να βλέπει ερωτευμένους ή όμορφες κοπέλες που δεν μπορούσε να έχει. Σκότωσε έξι και τραυμάτισε οχτώ. Οι περισσότεροι απ’ τους επιζήσαντες έδωσαν την ίδια περιγραφή στην αστυνομία για τον δράστη. Πολλοί αυτόπτες μάρτυρες θυμούνταν κι ένα κίτρινο αμάξι. Τελικά, στον δολοφόνο τους οδήγησε η μαρτυρία μίας γυναίκας που είδε έναν ανήσυχο άντρα να περπατά στο σημείο που δολοφονήθηκε η Μόσκοβιτς και τραυματίστηκε ο Βιολάντε. Ο άντρας, που είχε ύψος 1,75 και φουντωτά μαλλιά, είχε πάρει κλήση γιατί πάρκαρε παράνομα το κίτρινο Volkswagen του. Η κλήση ήταν στο όνομα του David Berkowitz.

Οι δολοφονίες

Στις 29 Ιουλίου του 1976, δυο νεαρά κορίτσια, η 18χρονη Donna Lauria και η 19χρονη Jody Valente, βρίσκονταν στο αυτοκίνητο της Jody, που ήταν σταθμευμένο έξω από το σπίτι της Donna. Η ώρα ήταν μία το πρωί.

Όταν τελείωσαν την κουβέντα τους η Donna καληνύχτισε τη φίλη της και ετοιμάστηκε να ανοίξει την πόρτα του αυτοκινήτου, όταν ένας άντρας τις πλησίασε.Κρατούσε μια καφέ χαρτοσακούλα από την οποία έβγαλε ένα περίστροφο. Πυροβόλησε πέντε φορές.

Η Donna χτυπήθηκε στο λαιμό και το βραχίονα, έπεσε έξω από το αυτοκίνητο και χτύπησε στο πεζοδρόμιο. Η Jody ούρλαξε καθώς μια σφαίρα τη χτύπησε στο μηρό. Έπεσε προς τα εμπρός, κάνοντας την κόρνα του αυτοκινήτου να χτυπήσει. Ο πατέρας της Donna, Mike Lauria, κατέβαινε ήδη από το σπίτι, για να βγάλει το κανίς της οικογένειας για τη βραδινή του βόλτα, όταν άκουσε τους πυροβολισμούς.Έτρεξε γρήγορα έξω και βρήκε τις κοπέλες μέσα στα αίματα.

Ο Mike πήγε την κόρη του στο νοσοκομείο, αλλά ήταν ήδη νεκρή. Η Jody μεταφέρθηκε κι εκείνη στο νοσοκομείο, σε υστερία. Αργότερα μπόρεσε να περιγράψει τον άντρα που τους είχε επιτεθεί: ένας λευκός κατσαρομάλλης, γύρω στα 30. Δεν είχε ξαναδεί το δολοφόνο ποτέ στη ζωή της και ήταν κατηγορηματική ότι δεν επρόκειτο για πρώην φίλο της Donna, που ενδεχομένως, να ζητούσε εκδίκηση.

Οι γείτονες ανέφεραν ότι είχαν δει ένα κίτρινο αυτοκίνητο παρκαρισμένο μερικά μέτρα πίσω από το αυτοκίνητο της Joddy, το οποίο είχε φύγει όταν η αστυνομία έφθασε στον τόπο του εγκλήματος.

Θεωρήθηκε πιθανό να επρόκειτο για χτύπημα της Μαφίας, που είχε κάνει λάθος στην ταυτότητα των θυμάτων, επειδή η περιοχή του Βόρειου Μπρονξ ήταν μια δημοφιλής περιοχή για τους Ιταλούς. Επίσης η αστυνομία γνώριζε πως το όπλο του εγκλήματος, ένα 44άρι Bulldog, χρησιμοποιούταν αποκλειστικά σε ανθρωποκτονίες.

Η επόμενη επίθεση του Γιου του Σαμ έγινε στις 23 Οκτωβρίου του 1976. Η 18χρονη Rosemary και ο 20χρονος Carl Denaro, μόλις είχαν φύγει από ένα μπαρ και κατευθύνονταν με το αυτοκίνητό τους σε κάποιο ήσυχο σημείο στην περιοχή του Κουήνς.

Ο Carl είχε μακριά, μέχρι τους ώμους, μαλλιά και ο Berkowitz τον πέρασε για κορίτσι, όταν τράβηξε το πιστόλι του και πυροβόλησε πέντε φορές μέσα στο κόκκινο Volkswagen.Το όπλο κλώτσησε με αποτέλεσμα μόνο μία από τις σφαίρες να βρει στόχο και να χτυπήσει τον Carl στο πίσω μέρος του κρανίου. Ο νεαρός επέζησε της επίθεσης, αλλά χρειάστηκε να τοποθετήσει στο κρανίο μια μεταλλική πλάκα για να αντικαταστήσει το τμήμα του οστού που συνετρίβει.

Γύρω στα μεσάνυχτα της 27ης Νοεμβρίου του 1976, ο Berkowitz χτύπησε ξανά στην περιοχή του Κουήνς. Επιτέθηκε στη 18χρονη Joanne Lomino και στη 16χρονη φίλη της Donna De Masi. Τα δύο κορίτσια κάθονταν στο κατώφλι του σπιτιού της Joanne, όταν ένας άντρας διέσχισε το δρόμο και τις πλησίασε. Άρχισε να τους ζητά πληροφορίες για κάποια οδό και ξαφνικά έβγαλε ένα όπλο από τη ζώνη του και άρχισε να τις πυροβολεί. Τα κορίτσια αμέσως στράφηκαν για να μπουν στο σπίτι, με αποτέλεσμα η Joanne να δεχθεί μια σφαίρα στο κάτω μέρος της σπονδυλικής στήλης ενώ η Donna πυροβολήθηκε στη βάση του λαιμού. Οι υπόλοιπες τρεις σφαίρες που έριξε ο δολοφόνος αστόχησαν. Ένας γείτονας είδε έναν άντρα να τρέχει στο δρόμο, κρατώντας ακόμα το όπλο.

Οι κοπέλες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο. Η Donna δεν είχε τραυματιστεί σοβαρά, αλλά η σπονδυλική στήλη της Joanne είχε υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη: θα περνούσε την υπόλοιπη ζωή της σε αναπηρική καρέκλα.

Οι αστυνομικοί υπέθεσαν ότι ο δράστης ήταν ο ίδιος που είχε δολοφονήσει τη Donna Lauria και είχε τραυματίσει τη Jody Valente. Οι συγκρουόμενες, όμως, μαρτυρίες αυτόπτων μαρτύρων, τους απομάκρυνε από αυτό το ενδεχόμενο.

Στις 29 Ιανουαρίου του 1977, ο 30χρονος John Diel και η 26χρονη Christine Freund βγήκαν από ένα μπαρ, λίγο μετά τα μεσάνυχτα,και επιβιβάστηκαν στην Pontiac Firebird τους. Ξαφνικά τα τζάμια έσπασαν μέσα σ’ έναν καταιγισμό πυρών. Μετά την επίθεση ο John, ο οποίος δεν είχε τραυματιστεί, διαπίστωσε ότι η φίλη του είχε δεχτεί μια σφαίρα στο κεφάλι. Η Christine πέθανε λίγο αργότερα στο νοσοκομείο. Μετά την ανακάλυψη ότι το όπλο ήταν ένα 44άρι Bulldog, η αστυνομία συνέδεσε όλες τις επιθέσεις. Και πάλι, όμως, οι αντικρουόμενες μαρτυρίες την απομάκρυναν ξανά από τον πραγματικό δολοφόνο.

Στις 8 Μαρτίου του 1977, η 19χρονη Virginia Voskerichian, επέστρεφε στο σπίτι της στο Κουήνς, γύρω στις 7.30 το απόγευμα, όταν έκανε στο πλάι για να επιτρέψει σε έναν άντρα να περάσει.Εκείνος τότε έβαλε το όπλο του στο κεφάλι της και την πυροβόλησε, σκοτώνοντάς την ακαριαία. Μετά τη βαλλιστική εξέταση της σφαίρας, αποδείχτηκε ότι είχε προέλθει από το ίδιο όπλο που σκότωσε την Christine Freund. Οι δύο φόνοι είχαν συμβεί περίπου στην ίδια περιοχή και η αστυνομία, παρά τις αντικρουόμενες καταθέσεις, αποφάσισε επιτέλους να θεωρήσει ότι όλες οι επιθέσεις ήταν έργο του ίδιου ατόμου. Δημιουργήθηκε μια ειδική ομάδα κρούσης, με τον κωδικό τίτλο «Επιχείρηση Ωμέγα», αποκλειστικό έργο της οποίας θα ήταν η έρευνα που θα κατέληγε στη σύλληψη του δολοφόνου με το 44άρι. Επικεφαλής της ομάδας τέθηκε ο βοηθός επιθεωρητής TimothyJ. Dowd.

Ο Γιος του Σαμ χτύπησε ξανά στις 16 Απριλίου του 1977. Η 18χρονη Valentina Suriani και ο 20χρονος Alexander Esau, ήταν στο αυτοκίνητό τους στην περιοχή του Μπρονξ, όχι μακριά από το σημείο όπου είχε δολοφονηθεί η Donna Lauria. Ξαφνικά το παράθυρο του αυτοκινήτου έσπασε και δυο σφαίρες χτύπησαν την Valentina στο κεφάλι, προκαλώντας τον άμεσο θάνατό της. Οι επόμενες δύο σφαίρες είχαν στόχο το πάνω μέρος του κεφαλιού του Alexander. Πέθανε δυο ώρες αργότερα.

Ο πρώτος αστυνομικός που έφθασε στον τόπο του εγκλήματος βρήκε έναν λευκό φάκελο που απευθυνόταν στον Joe Borelli, βοηθό και αναπληρωτή του Timothy Dowd. Οκτώ αστυνομικοί άγγιξαν το φάκελο, αλλά ακόμα και όταν αποκλείστηκαν τα δικά τους αποτυπώματα, αποδείχτηκε ότι ο δολοφόνος είχε χρησιμοποιήσει μόνο τις άκρες των δαχτύλων του, μη δίνοντας έτσι αποτυπώματα ικανά για σύγκριση. Στις 30 Απριλίου μια επιστολή στάλθηκε στο δημοσιογράφο της εφημερίδας New York Daily News, Jimmy Breslin.

Η σύλληψη

Το 1977, η αστυνομία της Νέας Υόρκης συνέλαβε τον David Berkowitz, καθ’ έξη δολοφόνο ο οποίος αργότερα καταδικάστηκε σε ισόβια χωρίς δυνατότητα αναστολής για τη δολοφονία 6 ανθρώπων και τον τραυματισμό πολλών άλλων με πυροβολισμό. Ο Berkowitz ισχυρίστηκε μεταξύ άλλων ότι σκότωνε επειδή ο σκύλος του γείτονα του, ένα λαμπραντόρ, ήταν δαιμονισμένος και του ζητούσε το αίμα όμορφων νεαρών γυναικών ως φόρο τιμής.

Το 1979 έστειλε γράμμα στον ψυχίατρο Ντέιβιντ Αμπραχάμσεν, που τον είχε εξετάσει, στο οποίο παραδεχόταν ότι είχε πει ψέματα για τον σκύλο του Σαμ Καρ. Ποτέ δεν πίστεψε, ότι του έδινε εντολές απ’ τον Διάβολο και δημιούργησε την ιστορία για να δικαιολογήσει τις πράξεις του. Στην πραγματικότητα, έγραφε, σκότωνε επειδή ένιωθε ότι τον είχε απορρίψει ο κόσμος, και κυρίως οι γυναίκες. Το 1987 βαπτίστηκε πάλι Χριστιανός, μετανόησε για τις πράξεις του και είπε ότι το όνομά του δεν ήταν πια ο “Γιος του Σαμ”, αλλά ο “Γιος της Ελπίδας…”

Ο Νόμος του Γιου του Σαμ

Λίγο μετά τη σύλληψη του Berkowitz, τα ΜΜΕ άρχισαν να δείχνουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον για την ιστορία του, πράγμα το οποίο ο ίδιος έδειχνε να απολαμβάνει, και κυκλοφορούσαν φήμες ότι διάφοροι εκδότες είχαν αρχίσει να του κάνουν προσφορές για να εκδώσει τα απομνημονεύματά του. Η Πολιτεία της Νέας Υόρκης αντέδρασε αστραπιαία: το 1977 θέσπισε ένα νόμο σύμφωνα με τον οποίο απαγορευόταν σε καταδικασμένους εγκληματίες να αποκομίσουν χρήματα εκμεταλλευόμενοι τα εγκλήματά τους. Ο νόμος ονομάστηκε, ο Νόμος του Γιου του Σαμ, από το ψευδώνυμο με το οποίο υπέγραφε ο Berkowitz διάφορες περιπαικτικές επιστολές που έστελνε στην αστυνομία και στον τύπο.

Ο νόμος αυτός στερούσε από τον οποιοδήποτε εγκληματία τη δυνατότητα να εκμεταλλευτεί οικονομικά τα εγκλήματά του, ιδίως μέσω της δημοσιοποίησής τους σε ΜΜΕ.

Ο πρώτος νόμος αυτός χαρακτηρίστηκε αντισυνταγματικός καθώς ερχόταν σε αντίθεση με την Πρώτη Τροπολογία του Συντάγματος των ΗΠΑ η οποία αφορά, μεταξύ άλλων, την ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία του τύπου.

Ωστόσο, η Νέα Υόρκη ξαναπροσπάθησε και τα κατάφερε το 2001. Πέρασε το νόμο που ισχύει και σήμερα, ο οποίος επιτρέπει στα θύματα των εγκλημάτων να ενημερώνονται κάθε φορά που ο καταδικασμένος εγκληματίας εισπράττει ποσά από 10.000 δολάρια ΗΠΑ και πάνω από οποιαδήποτε πηγή, ακόμα και εκτός ΗΠΑ. Σύμφωνα με το νόμο, ο εγκληματίας μπορεί, παραδείγματος χάριν, να γράψει ένα βιβλίο όπου θα αφηγείται πώς ακριβώς πυροβόλησε και σκότωσε τα θύματά του, όπως θα είχε κάνει ο Berkowitz αν τελικά είχε προχωρήσει το εκδοτικό εγχείρημα, όμως τα θύματα των εγκλημάτων (για παράδειγμα η οικογένεια των νεκρών) μπορεί να καταθέσει αγωγή στα αστικά δικαστήρια και να ζητήσει αποζημίωση.

Share.

Comments are closed.