Μια «Παράγκα» που δεν έχει τίποτα στημένο – Κρυμμένη στο χωριό Απόλλωνα της Ρόδου

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Για να βρεις την «Παράγκα» στον Απόλλωνα της Ρόδου, πρέπει να ψάξεις λίγο παραπάνω. Για να καταλάβεις γιατί αξίζει, αρκεί να δοκιμάσεις το κατσίκι, τα πιταρούδια και τα μαγειρευτά της.

Καλά τα καλαμαράκια πλάι στο κύμα και οι μουσακάδες της ταβέρνας δίπλα στην παραλία.

Καλά ακόμα και τα κλάμπ σάντουιτς στην ξαπλώστρα ή το σουβλάκι στο χέρι.

Αλλά στις διακοπές του ο σωστός ο Έλληνας τουρίστας, ο μερακλής, θέλει και το πιο ιδιαίτερο, το πιο παραδοσιακό, το πιο ψαγμένο φαγητό.

Αυτό που είναι κρυμμένο πετράδι, που δεν θα σου χαριστεί, που πρέπει να ψάξεις και να ρωτήσεις, για να το βρεις.

Και αφού το εντοπίσεις στον χάρτη, θα διαβείς βουνά και λαγκάδια για να καθίσεις στο τραπέζι του.

Όταν ο δρόμος σε φέρει, λοιπόν, τον Αύγουστο σε ένα μέρος τόσο μαζικό και τόσο τουριστικά «καμένο» όπως η Ρόδος, είναι φυσικό να αναζητήσεις ένα μέρος για φαγητό που θα ξεφεύγει από τα κλισέ και τα αναμενόμενα.

Έτσι έκανα πρόσφατα και εγώ που βρέθηκα με την παρέα μου, στο νησί των Ιπποτών, των πεταλούδων και των μυριάδων τουριστών, οι οποίοι είναι ευτυχείς τρώγοντας γύρο στο Φαληράκι.

Ρωτώντας και ψάχνοντας, έβαλα στο πρόγραμμα το εστιατόριο – μαγειροτεχνείο «Παράγκα», αφού κάναμε κράτηση για Σάββατο απόγευμα, μιας και ανοίγουν μόνο Σαββατοκύριακο.

Η οικογενειακή ταβέρνα του Γιάννη και της Δέσποινας, βρίσκεται στην είσοδο του χωριού Απόλλωνα στο μέρος όπου στεγαζόταν η λέσχη των Ιταλών αξιωματικών.

Σήμερα, η κουζίνα τους αξιοποιεί την ντόπια πρώτη ύλη με τον τρόπο που έκαναν οι γιαγιάδες του νησιού.

Εμείς γευτήκαμε αληθινό, παραδοσιακό, νόστιμο φαγητό, σερβιρισμένο με φροντίδα και αγάπη, από την αρχή μέχρι το τέλος.

Από την ποικιλία με το φρυγανισμένο ψωμί και την τοπική χειροποίητη λαδόπιτα, τα ντολμαδάκια, μικρά σαν κουρκουμπίνια, το μυζηθρί, ένα πιταρούδι με μυζύθρα και μια εξαιρετική μαρμελάδα, τους σπιτικούς κεφτέδες και στη συνέχεια, το αργοψημένο ρίφι(κατσίκι), με ρεβίθια και ένα τοπικό αρνί στιφάδο με μελωμένα κρεμμύδια.

Στις πήλινες κούπες μας, υπήρχε παγωμένη γλυκόπιοτη σούμα, ένα απόσταγμα, σαν τσικουδιά.

Στο τέλος μας κέρασαν πορτοκαλόπιτα – κέικ με παγωτό, που δεν κατάφερε, ωστόσο, να κλέψει τις εντυπώσεις που είχαν δημιουργήσει τα φαγητά. Και αυτό ήταν το σωστό.

Αν σας πάει ο δρόμος προς τα κει, να δώσετε μια ευκαιρία στην αυθεντική «Παράγκα»

Share.

Comments are closed.