Στην Ιαπωνία, ένας εργαζόμενος που γέρνει το κεφάλι του κατά τη διάρκεια μιας σύσκεψης δεν κινδυνεύει απαραίτητα να χάσει τη δουλειά του. Σε ορισμένα περιβάλλοντα, η εικόνα αυτή ερμηνεύεται ως απόδειξη απόλυτης αφοσίωσης και εξάντλησης. Στην Ελλάδα, η ίδια ακριβώς σκηνή θα μεταφραζόταν ως μείζον πρόβλημα πειθαρχίας. Κανένα από τα δύο δεν αποτελεί ολόκληρη την αλήθεια. Η ανθρωπολόγος Brigitte Steger, η οποία μελέτησε συστηματικά το φαινόμενο, ορίζει το *ινεμούρι* (inemuri) ως «ύπνο ενώ παραμένεις παρών» — μια κοινωνικά αποδεκτή υπνηλία, όπου το άτομο δεν αποσύρεται, αλλά παραμένει στο πόστο του παρά την εξάντληση. Δεν πρόκειται για κάποια νέα τάση ευεξίας ή ιαπωνικό “life hack”. Είναι ένας φακός που αναδεικνύει κάτι καθολικό: το πώς κάθε κοινωνία ερμηνεύει διαφορετικά την κόπωση, παρότι το ανθρώπινο σώμα πληρώνει πάντα το ίδιο τίμημα. Και αν αναλογιστούμε ότι οι Έλληνες εργαζόμενοι καταγράφουν τις περισσότερες εβδομαδιαίες ώρες εργασίας στην ΕΕ —39,6 ώρες, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Eurostat— το ζήτημα παύει να αποτελεί ακαδημαϊκή περιέργεια. Είναι η σκληρή καθημερινότητα.