Στο τοπίο της ελληνικής ποίησης του Μεσοπολέμου δεσπόζει μια μορφή που ενσαρκώνει σχεδόν αγεφύρωτες αντιθέσεις: λυρική λεπτότητα και επιτηδευμένη δημόσια παρουσία, αυστηρή πειθαρχία ύφους και απόλυτη ψυχική κατάρρευση, φιλοδοξία χωρίς φωνασκίες και ένα τέλος χωρίς δόξα. Ο Ρώμος Φιλύρας δεν είναι απλώς ένας ξεχασμένος ποιητής. Αποτελεί ένα διαχρονικό σημείο αναφοράς για κάθε σύγχρονο άνδρα που πασχίζει να ισορροπήσει την επιμέλεια της εικόνας του με το υπαρξιακό βάθος, την κομψότητα με την ευαλωτότητα.