Το ελληνικό καλοκαίρι δεν ορίζεται αποκλειστικά από το τι τρως, αλλά από το πότε, το πώς και με ποιον το μοιράζεσαι. Υπάρχει ένα άτυπο τελετουργικό γεύσεων και στιγμών που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο, αυθόρμητα και αβίαστα: ο ήχος από το κουταλάκι του «υποβρυχίου» που χτυπά στο γυάλινο ποτήρι με το παγωμένο νερό, το παγωτό που λιώνει και στάζει στο χέρι πριν καν απομακρυνθείς από το περίπτερο, η δροσερή φέτα καρπουζιού που κόβεται πρόχειρα πάνω σε μια εφημερίδα δίπλα στο κύμα. Αυτές οι γεύσεις δεν επιβίωσαν επειδή υπήρξαν εξωτικές ή περίπλοκες. Επιβίωσαν επειδή είναι άρρηκτα δεμένες με τον ίδιο μας τον τρόπο ζωής: το κέρασμα, την παρέα, την εποχικότητα και την απλότητα. Και αυτός ακριβώς ο μηχανισμός τις διατηρεί ολοζώντανες.