Κάποτε η απάντηση φαινόταν σχεδόν αυτονόητη. Σταθερότητα, ρόλος, οικονομική ασφάλεια, μια ξεκάθαρη θέση μέσα σε μια κοινωνία που λειτουργούσε με κανόνες λιγότερο ρευστούς.

Σήμερα, κανένα από αυτά τα … προαπαιτούμενα δεν έχουν εκλείψει. Απλά δεν αρκούν!

Η εικόνα του άνδρα έχει αποσυνδεθεί από τα παλιά του στηρίγματα και αναγκάζεται να σταθεί πιο… άναρχα. Χωρίς έτοιμο εγχειρίδιο, χωρίς βεβαιότητες, με περισσότερη έκθεση.

Το ενδιαφέρον είναι ότι οι ίδιες οι γυναίκες δεν ζητούν κάτι εξωπραγματικό. Ζητούν, όμως, κάτι πιο απαιτητικό: συνοχή.

Η συνοχή δεν έχει να κάνει με το να είσαι «τέλειος». Έχει να κάνει με το να είσαι ο ίδιος άνθρωπος σε διαφορετικά περιβάλλοντα.

Ο άνδρας που μιλά με αυτοπεποίθηση έξω, αλλά αποσύρεται συναισθηματικά μέσα στη σχέση, γίνεται γρήγορα αντιληπτός. Όχι γιατί «κρίνεται», αλλά γιατί η ασυνέπεια κουράζει. Η έλξη δεν καταστρέφεται από την αδυναμία. Καταστρέφεται από την ασάφεια.

Αν και οι επιλογές μοιάζουν ατελείωτες -τουλάχιστον επιφανειακά- η σαφήνεια λειτουργεί σχεδόν μαγνητικά. Όχι η επιθετική, ούτε η επιδεικτική. Η απλή, ήσυχη βεβαιότητα για το ποιος είσαι και τι θέλεις.

Αυτό μεταφράζεται σε μικρά πράγματα: στο πώς παίρνεις πρωτοβουλία χωρίς να επιβάλλεσαι, στο πώς λες «δεν ξέρω» χωρίς να μικραίνεις, στο πώς αντέχεις μια δύσκολη συζήτηση χωρίς να εξαφανίζεσαι.

Υπάρχει μια παρεξήγηση γύρω από την ανεξαρτησία. Πολλοί άνδρες πιστεύουν ότι, επειδή οι γυναίκες σήμερα είναι πιο αυτόνομες, χρειάζονται λιγότερα από έναν σύντροφο.

Στην πραγματικότητα, συμβαίνει το αντίθετο. Δεν χρειάζονται κάποιον για να «συμπληρωθούν», αλλά για να συνυπάρξουν ουσιαστικά. Και αυτή η διαφορά αλλάζει τα πάντα. Η παρουσία σου δεν είναι δεδομένη. Πρέπει να έχει νόημα.

Το νόημα δεν προκύπτει από εντυπωσιακές κινήσεις, αλλά από σταθερότητα στη συμπεριφορά. Από το αν μπορεί κάποια να βασιστεί στο ότι θα είσαι εκεί, όχι μόνο στις εύκολες στιγμές, αλλά και όταν τα πράγματα γίνουν άβολα ή βαρετά. Η συνέπεια, που κάποτε θεωρούνταν αυτονόητη, έχει μετατραπεί σε σπάνιο χαρακτηριστικό.

Παράλληλα, υπάρχει και μια λιγότερο ορατή απαίτηση που είναι η συναισθηματική διαθεσιμότητα. Όχι με τη μορφή υπερβολικής εξομολόγησης ή διαρκούς ανάλυσης, αλλά ως ικανότητα να είσαι παρών. Να ακούς χωρίς να διορθώνεις, να αντιλαμβάνεσαι χωρίς να αμύνεσαι, να αντέχεις χωρίς να κλείνεσαι.

Για πολλούς άνδρες, αυτό δεν είναι φυσικό πεδίο. Και ακριβώς γι’ αυτό κάνει τη διαφορά.

Η αλήθεια είναι ότι η σύγχρονη γυναίκα δεν αναζητά έναν «τέλειο» άνδρα. Αναζητά έναν άνδρα που εξελίσσεται. Όχι με τη λογική της ατέρμονης αυτοβελτίωσης που θυμίζει project, αλλά με την απλή διάθεση να βλέπει τον εαυτό του καθαρά και να μην φοβάται να τον αλλάξει όπου χρειάζεται. Η ακινησία, περισσότερο από οποιοδήποτε ελάττωμα, είναι αυτό που απομακρύνει.

Υπάρχει επίσης κάτι που σπάνια λέγεται ευθέως: η έλξη σήμερα περνά μέσα από την αυθεντικότητα, αλλά δεν συγχωρεί την αμέλεια.

Ο άνδρας που φροντίζει τον εαυτό του (στο σώμα, στην εικόνα, στον τρόπο που κινείται στον χώρο) δεν το κάνει για να εντυπωσιάσει. Το κάνει γιατί δείχνει ότι σέβεται τον εαυτό του. Και αυτό μεταφράζεται άμεσα σε σεβασμό μέσα στη σχέση.

Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται απαιτητικά και ίσως είναι. Όμως δεν αποτελούν ένα άλυτο παζλ.

Αν κάτι προκύπτει καθαρά, είναι ότι η κατεύθυνση είναι συγκεκριμένη. Λιγότερος ρόλος, περισσότερη ουσία. Λιγότερη προσπάθεια να «ταιριάξεις» σε ένα πρότυπο, περισσότερη προσπάθεια να σταθείς με ειλικρίνεια σε αυτό που ήδη είσαι.

Ίσως το πιο χρήσιμο σημείο εκκίνησης να είναι απλό και ταυτόχρονα δύσκολο. Να σταματήσεις να σκέφτεσαι τι «θέλουν οι γυναίκες» ως κάτι ενιαίο και να αρχίσεις να σκέφτεσαι τι είδους άνδρας θέλεις να είσαι όταν βρίσκεσαι απέναντι σε έναν άλλον άνθρωπο. Όχι για να τον κερδίσεις, αλλά για να μπορείς να σταθείς εκεί χωρίς να παίζεις ρόλο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που αναζητείται δεν είναι μια λίστα χαρακτηριστικών. Είναι μια αίσθηση. Και αυτή η αίσθηση χτίζεται από κάτι πολύ πιο απλό απ’ όσο φαίνεται. Από το να είσαι παρών, ξεκάθαρος και αληθινός, ακόμα κι όταν αυτό δεν είναι εύκολο.