Στην έξοδο με την παρέα, το τραπέζι μετατρέπεται συχνά σε μικρό κοινωνικό εργαστήρι: γέλια, πειράγματα, ποτά και -κάποιες φορές- τριβές με τους γύρω ή το προσωπικό. Η αντίδραση απέναντι σε έναν σερβιτόρο που φέρεται άσχημα γίνεται γρήγορα δείκτης χαρακτήρα.

Δεν πρόκειται για συμβουλές macho ή για θέατρο υπεροχής, αλλά για έναν βασικό κώδικα συμπεριφοράς που ξεκαθαρίζει ποιος είναι πραγματικά «σωστός» άντρας.

Η πρώτη κίνηση μετράει. Η ένταση και οι σκηνές θυμού κάνουν άμεσα κακό: κλιμακώνουν την κατάσταση, εκθέτουν την παρέα και μετατρέπουν τον πελάτη σε αυτόν που χάνει το μέτρο. Αντίθετα, η ψύχραιμη και σαφής αντίδραση δείχνει αυτοέλεγχο – όχι αδυναμία.

Να ζητάς διόρθωση με ευγένεια, αλλά χωρίς συγκατάβαση: «Αυτό ήρθε λάθος, μπορείτε να το διορθώσετε;» είναι πιο αποτελεσματικό από την επίθεση στον άνθρωπο.

Η κρίση πρέπει να αφορά το σφάλμα, όχι το πρόσωπο. Πολλές φορές η «αγένεια» δεν είναι προσωπική, αλλά προϊόν άγχους, κακής οργάνωσης ή κακοδιαχείρισης. Επισημαίνοντας την εσφαλμένη ενέργεια και όχι αφορίζοντας τον σερβιτόρο, αυξάνεις τις πιθανότητες άμεσης και επαγγελματικής διόρθωσης.

Όταν το λάθος επιμένει, η επόμενη κίνηση είναι να ζητήσεις ήρεμα τον υπεύθυνο. Μια διευθέτηση από τη διοίκηση παραμένει η πιο σοβαρή και κομψή λύση.

Η παρέα παίζει ρόλο. Όταν κάποιοι στην παρέα ωθούν προς εκδικητικές ή χλευαστικές συμπεριφορές, ο σωστός άνθρωπος σταματάει την κλιμάκωση.

Δεν επιτρέπεις δημόσιες ταπεινώσεις για μια προσωπική προσβολή. Δείχνεις κύρος προστατεύοντας την αξιοπρέπεια όλων, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι υποχωρείς για λίγα λεπτά μέχρι να βρεθεί πιο αποτελεσματική λύση.

Υπάρχουν όμως όρια.

Σε περιστατικά ρατσισμού, σεξισμού ή ξεκάθαρης επιθετικότητας, η αξιοπρέπεια της παρέας και η προσωπική ασφάλεια υπερισχύουν.

Το σωστό είναι να αποχωρήσεις με ψηλά το κεφάλι και να καταγγείλεις το περιστατικό επίσημα, είτε στο κατάστημα είτε δημόσια με τεκμηριωμένο τρόπο.

Η αποχώρηση δεν είναι υποχώρηση. Είναι επιλογή αρχών.

Η ουσία σε ένα μήνυμα: η ανταμοιβή όταν το λάθος διορθώνεται.

Αν η εξυπηρέτηση βελτιωθεί και το σφάλμα καλυφθεί, μια στοιχειώδης αναγνώριση λειτουργεί θετικά – όχι ως δωροδοκία, αλλά ως ένδειξη σεβασμού για την προσπάθεια.

Αντίστροφα, η δημόσια διαπόμπευση ενός υπαλλήλου δεν λύνει τίποτα, δεν εξυπηρετεί κανέναν και βλάπτει τη δική σου εικόνα.

Στο τέλος της νύχτας, όσα μετράνε είναι λίγα και ξεκάθαρα: να κρατάς την ψυχραιμία σου, να απαιτείς το δίκιο σου χωρίς προσβολές, να ζητάς λύση από υπεύθυνους όταν χρειάζεται και να προστατεύεις την αξιοπρέπεια της παρέας — και των άλλων.

Αυτή η στάση δεν είναι απλώς καλός τρόπος.

Είναι ο τρόπος που δείχνει χαρακτήρα.