Κάποτε το κύρος των διακοπών μετριόταν με τα «αστέρια» των ξενοδοχείων.
Σήμερα, για ένα κομμάτι ανδρών που έχουν μάθει να ελέγχουν τα πάντα, το ζητούμενο είναι ακριβώς το αντίθετο: μια εμπειρία που δεν ελέγχεται εύκολα και σε φέρνει στα όριά σου.
Το time-off μετατρέπεται σε πρόκληση, όχι απλά για να κερδίσει τις εντυπώσεις, αλλά κυρίως για να επαναφέρει την αίσθηση του ελέγχου που η καθημερινότητα διαβρώνει.
Η λέξη paincation μοιάζει ειρωνική μέχρι να καταλάβεις ότι περιγράφει μια πραγματική επιλογή. Διακοπές που δεν υπόσχονται ξεκούραση, αλλά ένταση και που περιλαμβάνουν δραστηριότητες όπως πολυήμερες πεζοπορίες, απαιτητικές ποδηλατικές διαδρομές, συμμετοχή σε ultramarathon ή ακόμη και οργανωμένα survival expeditions σε απομονωμένα τοπία.
Το φαινόμενο έχει ήδη όνομα στη διεθνή ταξιδιωτική σκηνή και αυτό δεν είναι άλλο από το challenge travel, δηλαδή τα ταξίδια τα οποία είναι σχεδιασμένα γύρω από σωματική και ψυχική πρόκληση.
Οι μυημένοι τα αποκαλούν Type 2 fun και είναι δύσκολα όσο συμβαίνουν, αλλά πολύτιμα όταν τα αφηγείσαι. Αν θες να το δοκιμάσεις σκέψου ότι δεν αγοράζεις άνεση. Επενδύεις σε εμπειρία εκτός ορίων.
Γιατί όμως κάποιος επιτυχημένος επαγγελματίας, που μπορεί να επιλέξει την πιο ήρεμη εκδοχή διακοπών, να πληρώσει για να κουραστεί;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρα υπαρξιακή κι όχι μαζοχιστική, όπως αρκετοί θα υποστηρίξουν. Βλέπεις, σε μια καθημερινότητα γεμάτη αποφάσεις, ευθύνες και ένταση, το σώμα γίνεται το πιο σίγουρα μέσο για να κοπάσει όλος αυτός ο θόρυβος.
Τα πράγματα, άλλωστε, είναι απλά: μια ανάβαση έχει σαφή στόχο, ένα race έχει καθορισμένη διαδρομή και τερματισμό και ένα boot-camp retreat διαθέτει πρόγραμμα και μάλιστα αυστηρό.
Δεν χρειάζεται να διαχειριστείς ανθρώπους, projects ή την εικόνα σου. Χρειάζεται απλώς να αντέξεις. Το σώμα κουράζεται, αλλά το μυαλό ξεκουράζεται από την υπερπληροφόρηση και την αδιάκοπη διαπραγμάτευση.
Η επιτυχία, που στην πόλη είναι σύνθετη και συχνά ασαφής, στο βουνό ή στη θάλασσα γίνεται μετρήσιμη.
Στην ίδια κατεύθυνση με το paincation κινείται και το challenge travel, το οποίο συνδέεται και με την άνοδο των skillcations aka των διακοπών που επενδύουν σε δεξιότητες όπως π.χ. εκμάθηση ορειβασίας, ιστιοπλοΐα, ελεύθερη κατάδυση κ.α. δραστηριότητες, δηλαδή, που ποντάρουν στην όσο το δυνατόν λιγότερη παθητική κατανάλωση και σε περισσότερη συμμετοχή.
Το ταξίδι δεν είναι απλώς backdrop για φωτογραφίες, αλλά πεδίο μάθησης. Επιστρέφεις πίσω στην πραγματικότητά σου με κάτι χειροπιαστό είτε αυτό λέγεται τεχνική είτε αυτογνωσία. Σε κάθε περίπτωση έχεις να διηγείσαι μια ιστορία που δεν εξαντλείται σε ένα caption.
Υπάρχουν, φυσικά, και τα όρια. Αυτού του είδους οι διακοπές απαιτούν προετοιμασία, φυσική κατάσταση, ρεαλισμό και κοινή λογική. Δεν είναι για όλους, ούτε χρειάζεται να γίνουν. Το ζητούμενο δεν είναι η υπερβολή, αλλά η πρόθεση και η εσωτερική πειθαρχεία.
Αν η πρόκληση γίνεται επίδειξη, χάνει το νόημά της. Εφόσον όμως λειτουργεί ως προσωπικό τεστ, αποκτά νόημα.
Ίσως γι’ αυτό το συγκεκριμένο trend ταιριάζει τόσο στη σύγχρονη ανδρική ταυτότητα: σε μια εποχή που η άνεση είναι εύκολα διαθέσιμη, η δυσκολία γίνεται επιλογή και μέσα από αυτήν, κάποιοι ξαναβρίσκουν κάτι πρωτογενές: το αίσθημα ότι το σώμα και το μυαλό συνεργάζονται για έναν ξεκάθαρο σκοπό.
Για κάποιους, η επιτυχία για να είναι ολοκληρωμένη χρειάζεται κυνήγι.
Μήπως είσαι ένας από αυτούς;
