‘Τα λάθη μου είναι η ζωή μου’| Σάμιουελ Μπέκετ

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Ένας από τους πιο σημαντικούς λογοτέχνες, ποιητές και θεατρικούς συγγραφείς, εκφραστής ενός λογοτεχνικού ρεύματος μοναδικού που δεν ακολουθεί ένα συγκεκριμένο καλλιτεχνικό ρεύμα. Γνωστός για το έργο ‘Περιμένοντας τον Γκοντό’.

Λίγα λόγια και τα πιο σημαντικά αποφθέγματα του Νομπελίστα, Σάμιουελ Μπέκετ.

 

Λίγα λόγια

Γεννήθηκε στις 13 Απριλίου του 1906 στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Μαθήτευσε στο Portora Royal School, στο ίδιο σχολείο που είχε μαθητεύσει και ο Όσκαρ Ουάιλντ. Ο νεαρός Σάμιουελ αγαπούσε τις γλώσσες και ιδιαίτερα τα Γαλλικά και Ιταλικά και συνήθιζε να διαβάζει μανιωδώς τα έργα του Δάντη. Το 1927 λαμβάνει το πτυχίο του από το Trinity College του Δουβλίνου kai to 1928 δίνει διαλέξεις Αγγλικών στο École Normale Supérieure του Παρισιού, τις οποίες παρακολουθούν ως φοιτητές ο Σαρτρ και η Σιμόν ντε Μποβουάρ.
Στο Παρίσι συναντά τον Τζέιμς Τζόυς, ο οποίος επηρεάζει λογοτενικά τον Μπέκετ μέχρι τη διαμόρφωση του προσωπικού στυλ.

Όταν τα ναζιστικά στρατεύματα εισέβαλαν στη χώρα, ο συγγραφέας έγινε μέλος της Γαλλικής Αντίστασης. Οι εμπειρίες του, η ματαιότητα και το παράδοξο του πολέμου είναι φανερά στα έργα του. Ο κόσμος σύμφωνα με τον Μπέκετ είναι γεμάτος με αιωρούμενες απορίες, αδιεξοδα και απελπισία, το έργο του ‘Περιμένοντας τον Γκοντό’ είναι το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα αυτής του της κοσμοθεωρίας.

Επέλεξε τη Γαλλική ως τη γλώσσα συγγραφής του επιλέγοντας να γράψει χωρίς ύφος και χωρίς να γίνεται ‘σκλάβος’ της γραμματικής και των κανόνων. Οι σχολιαστές τον έχουν χαρακτηρίσει μεταμοντέρνο αλλά και ως εμπνευστή του θεάτρου του παραλόγου. Στα έργα του εκφράζεται η αναρχία της σκέψης του και το παράδοξο.

Το 1961 παντρεύεται την αγαπημένη του Suzanne Deschevaux-Dumesnil σε μια μυστική τελετή στην Αγγλία.

To 1969 του απονέμεται το βραβείο Νόμπελ το οποίο αρνείται να παραλάβει και παραχωρεί τα χρήματα σε πρωτοπορικούς ζωγράφους και καλλιτέχνες και το 1984 εκλεγεται επικεφαλής της της Aosdána, ένωσης ανθρώπων των Καλών Τεχνών της Ιρλανδία.

To τέλος για τον μοναδικό αυτό λογοτέχνη γράφεται στις 22 Δεκεμβρίου του 1989 στο Παρίσι.

Αποφθέγματα

– ‘Τα λάθη μου είναι η ζωή μου.’

– ‘Πάντα προσπάθεια. Πάντα αποτυχία. Δεν πειράζει. Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα.’

– ‘Μη με αγγίζεις! Μη με ρωτάς! Μη μου μιλάς! Μείνε μαζί μου.’

– ‘Κάθε λέξη είναι ένας άχρηστος λεκές στη σιωπή και στο τίποτα.’

– ‘Ο Θεός είναι ένας μάρτυρας που δεν μπορεί να ορκιστεί.’

– ‘Μην περιμένεις να σε κυνηγήσουν για να κρυφτείς, αυτή ήταν πάντα η αρχή μου.’

– ‘Τι γνωρίζω σχετικά με την ανθρώπινη μοίρα; Θα μπορούσα να σας πω περισσότερα σχετικά με τα ραδίκια!’

– ‘Το να βρει μια φόρμα για να τακτοποιήσει τη χαώδη ακαταστασία. Αυτός είναι ο σκοπός του καλλιτέχνη τώρα.’

– ‘Σε όλη την απαίσια ζωή μου σερνόμουνα στη λάσπη, και μου μιλάς εμένα για το ωραίο τοπίο…’

– ‘Τίποτα δεν συμβαίνει, κανένας δεν έρχεται, κανένας δεν πηγαίνει, είναι τρομερό.’

– ‘Ο James Joyce ήταν ένας συνθέτης: προσπαθούσε να φέρει μέσα όσο περισσότερα μπορούσε. Εγώ είμαι ένας αναλυτής: προσπαθώ να αφήσω απ’ έξω όσο περισσότερα μπορώ.’

– ‘Ξέρεις από τι πέθανε η μητέρα Πεγκ; Από σκοτάδι.’

– ‘Η συνήθεια είναι πολύ καλός σιγαστήρας.’

– ‘Ο αέρας είναι γεμάτος από τις κραυγές μας. Αλλά η συνήθεια τις σβήνει.’

– ‘Όταν είναι κανείς μέσα στα σκατά μέχρι το λαιμό, δεν του μένει τίποτε άλλο παρά να τραγουδήσει.’

 

Share.

Comments are closed.