Για τους Ρωμαίους του 1ου αιώνα μ.Χ., το βούτυρο δεν αποτελούσε πολυτέλεια, αλλά ένδειξη βαρβαρότητας. Στη *Φυσική Ιστορία* του, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος το περιέγραφε υποτιμητικά ως ένα γαλακτοκομικό προϊόν που χρησιμοποιούσαν κυρίως τα ξένα φύλα για επάλειψη. Στον ρωμαϊκό κόσμο, η χρήση του περιοριζόταν αυστηρά σε πρακτικές εφαρμογές — ως θεραπευτική αλοιφή ή καταπραϋντικό για τα βρέφη —, αλλά σχεδόν ποτέ ως βασικό λίπος στο τραπέζι. Αυτό δεν ήταν ένα απλό γαστρονομικό καπρίτσιο. Ήταν η αφετηρία ενός βαθιού πολιτισμικού διχασμού που καλά κρατεί μέχρι σήμερα, και τον οποίο η σύγχρονη επιστήμη τείνει, με τις απαραίτητες αποχρώσεις, να δικαιώνει.