Ο σύγχρονος Έλληνας επαγγελματίας, που μέχρι πρότινος θεωρούσε ένα καλό ρολόι την πιο αξιόπιστη «σκληρή» αποθήκη αξίας, πλέον ζυγίζει κάτι πολύ παλαιότερο —και πολύ πιο ρευστό: τα μέταλλα. Η στροφή αυτή δεν υπαγορεύεται από κάποια παροδική τάση της μόδας. Πηγάζει από την εντεινόμενη ανησυχία ότι τα νομίσματα χάνουν την αγοραστική τους δύναμη, ότι η δημοσιονομική πειθαρχία αποτελεί παρελθόν σε παγκόσμιο επίπεδο και ότι τα φυσικά, σπάνια assets επιστρέφουν δυναμικά στο προσκήνιο —όχι μόνο στα trading desks, αλλά και στις ιδιωτικές συζητήσεις.