Στην Ελλάδα, αν καθίσεις μόνος σε ένα εστιατόριο, είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάποιος θα σε ρωτήσει αν είσαι καλά. Η ελληνική κουλτούρα μεταφράζει τη μοναχικότητα σχεδόν αντανακλαστικά ως έλλειμμα: κάτι πήγε στραβά, κάποιος σε εγκατέλειψε, δεν έχεις παρέα. Η ψυχολογική έρευνα, ωστόσο, κάνει μια θεμελιώδη διάκριση που αξίζει να εντάξουμε στο λεξιλόγιό μας: άλλο η μοναξιά (loneliness) —ένα υποκειμενικό, οδυνηρό αίσθημα ανεπαρκούς σύνδεσης—, άλλο η κοινωνική απομόνωση —η αντικειμενική έλλειψη επαφών—, και άλλο η ηθελημένη μοναχικότητα (solitude), δηλαδή ο επιλεγμένος χρόνος με τον εαυτό σου, χωρίς απαραίτητα να νιώθεις μόνος.