Δεν είναι κάθε σκαμπό με θέα στο πάσο ένα πραγματικό chef’s table. Αυτή η λεπτή διάκριση καθορίζει τελικά αν πληρώνεις για μια ολιστική γαστρονομική εμπειρία ή, απλώς, για μια πιο θορυβώδη θέση στο εστιατόριο.
Η Αθήνα δεν έχει πια ανάγκη να μιμηθεί κανέναν για να διεκδικήσει τη θέση της στη σύγχρονη ευρωπαϊκή γαστρονομική σκηνή. Της αρκεί να κοιτάξει την παράδοσή της με πιο κοφτερή ματιά. Μια νέα γενιά σεφ κάνει ακριβώς αυτό: παίρνει τις συνταγές που γνωρίζουμε απέξω κι ανακατωτά, τις αποδομεί με τεχνική αυτοπεποίθηση και τις σερβίρει σε μια μορφή απρόσμενη, μα βαθιά οικεία. Το αποτέλεσμα δεν είναι ένα αμήχανο fusion, ούτε στείρα νοσταλγία σε όμορφο πιάτο. Είναι η ώριμη εξέλιξη της ελληνικής κουζίνας.