Στον εργασιακό χώρο, ο πιο σίγουρος για τον εαυτό του δεν είναι πάντα ο πιο ικανός — σχεδόν πάντα, όμως, φαντάζει ως ο πλέον κατάλληλος για προαγωγή. Η έρευνα εξηγεί γιατί συμβαίνει αυτό, και η απάντηση δεν εξαντλείται στο απλοϊκό «οι κακοί κερδίζουν». Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα: τα ίδια χαρακτηριστικά που μας εκνευρίζουν στους ναρκισσιστικούς τύπους —η ακλόνητη αυτοπεποίθηση, η ικανότητα να καταλαμβάνουν τον χώρο, η φαινομενική αντοχή στην κριτική— λειτουργούν ως ισχυρά σήματα κύρους μέσα σε έναν οργανισμό. Και αυτά τα σήματα, δυστυχώς, συχνά ερμηνεύονται ως ετοιμότητα για ηγεσία, πολύ πριν ελεγχθεί αν υπάρχει πραγματική επάρκεια από πίσω.