Για όσους είχαν ήδη ενηλικιωθεί εκείνο το καλοκαίρι, η 4η Ιουλίου 2004 δεν καταγράφηκε στη μνήμη απλώς ως ένα αθλητικό αποτέλεσμα, αλλά ως μια στιγμή απόλυτου αυτοορισμού. Μια ολόκληρη γενιά ανδρών, που σήμερα διανύουν την τέταρτη και πέμπτη δεκαετία της ζωής τους, εξακολουθεί να μετράει τον χρόνο με το «πριν» και το «μετά» τη Λισαβόνα. Όχι επειδή η Ελλάδα κατέκτησε ένα τρόπαιο, αλλά επειδή εκείνο το βράδυ τούς προσέφερε κάτι που δύσκολα θα ξαναβρούν: μια κοινή, ταυτόχρονη, αδιαμφισβήτητη στιγμή όπου ένιωσαν ότι ανήκουν κάπου — και ότι αυτό το «κάπου» τους εκφράζει απόλυτα.