Κάθε φορά που μια άγνωστη λέξη ξεπηδά από τα χείλη ενός εφήβου, κάποιος ενήλικας σπεύδει να κηρύξει τον θάνατο της ελληνικής γλώσσας. Και κάθε φορά, η γλώσσα επιβιώνει από την ίδια της την κηδεία. Σήμερα, η υποτιθέμενη απειλή ακούει στο όνομα *slay*, *delulu* και *rizz*. Πριν από δύο γενιές ήταν το «οκέι» και το «μπάι-μπάι». Πριν από τέσσερις, το «ασανσέρ» και το «παρντόν». Το μοτίβο επαναλαμβάνεται με τέτοια ακρίβεια, που πλέον μοιάζει λιγότερο με πολιτισμική κρίση και περισσότερο με νευρική συνήθεια. Το πραγματικό ερώτημα, ωστόσο, δεν ήταν ποτέ αν *επιτρέπεται* να χρησιμοποιούμε μια ξένη λέξη, αλλά αν διαθέτουμε την οξυδέρκεια να ξέρουμε πού, πότε, σε ποιον και γιατί τη λέμε.