Σε μια δημόσια σφαίρα όπου η αξία μετράται συχνά σε ντεσιμπέλ και η αυτοπεποίθηση συγχέεται συστηματικά με την επιθετικότητα, ο ανδρισμός που αρχίζει να ξεχωρίζει στην Ελλάδα δεν είναι ο πιο θορυβώδης — είναι ο πιο συγκροτημένος. Το κείμενο αυτό δεν φιλοδοξεί να επιβάλει νέους ορισμούς για το τι συνιστά τον «ιδανικό» Έλληνα άνδρα. Αντίθετα, επιχειρεί να χαρτογραφήσει ένα ρεύμα που γίνεται ολοένα πιο ορατό: μια εκδοχή ανδρικής ταυτότητας η οποία εδράζεται στο ήθος, την ευθύνη και την αβίαστη φυσικότητα, χωρίς να αποζητά την πόζα ή το χειροκρότημα για να επιβεβαιωθεί.