Φαντάσου ένα ρολόι χωρίς ωροδείκτη: η ώρα εμφανίζεται σε ένα μικρό παράθυρο στο καντράν και αλλάζει στιγμιαία, με ένα ακαριαίο άλμα, κάθε εξήντα λεπτά. Αυτό είναι το jumping hour. Μια επιπλοκή που μοιάζει ψηφιακή, αλλά τροφοδοτείται από καθαρά μηχανικά μέσα —και μάλιστα πολύ πιο απαιτητικά απ’ ό,τι υποδηλώνει η μινιμαλιστική της όψη. Αν τα τελευταία χρόνια έχεις την αίσθηση πως ολοένα και περισσότερα brands επιστρέφουν σε αυτή την ιδέα, δεν κάνεις λάθος. Από τη Louis Vuitton μέχρι μικρούς, ανεξάρτητους οίκους, η jumping hour διεκδικεί ξανά τη θέση της στα καντράν, προσφέροντας κάτι σπάνιο στη σημερινή αγορά: αληθινό χαρακτήρα, μακριά από στείρες νοσταλγικές αναπαραγωγές.