Η δεύτερη σεζόν του Drops of God δεν προσπαθεί να σε κερδίσει. Δεν ανεβάζει τους τόνους, δεν εξηγεί περισσότερο, δεν γίνεται πιο φιλική.
Αντίθετα, σφίγγει, σχεδόν κλείνει τα περιθώρια. Κατόπιν αφήνει τους χαρακτήρες —και τον θεατή— να σταθούν μόνοι απέναντι σε αποφάσεις που δεν έχουν «δοκιμαστική» περίοδο.
Αν η πρώτη σεζόν ήταν μια εισαγωγή στον κόσμο του κρασιού ως γλώσσα, η Season 2 αποτελεί μια κατάδυση σε όσα δεν (πρέπει να) λέγονται ποτέ δυνατά.
Από τον ανταγωνισμό στην εμμονή
Βέβαια, για να πούμε την αλήθεια το Drops of God δεν ήταν ποτέ απλώς «μια σειρά για το κρασί», καθώς από την αρχή, αυτό λειτουργούσε ως μέσο μνήμης, απώλειας και σύγκρουσης. Στη δεύτερη σεζόν, τα πράγματα αλλάζουν γιατί αυτό το πλαίσιο μετατοπίζεται. Ο διαγωνισμός, οι δοκιμασίες, η εξωτερική ένταση περνούν σε δεύτερο πλάνο. Στη θέση τους μπαίνει κάτι πιο βαθύ: η εσωτερική εμμονή.
Η αναζήτηση μιας σπάνιας, σχεδόν μυθικής φιάλης γίνεται η αφορμή για το σενάριο της σειράς, αλλά μην νομίζεις πως αυτός είναι ο στόχος. Εκείνο που πραγματικά αποκαλύπτεται είναι το πώς την «παλεύεις» όταν εξουδετερώνεις τον αντίπαλο και μένεις μόνος με την κρίση και με τα όριά σου.
Οι χαρακτήρες που δεν ζητούν συμπάθεια
Η Camille Léger δεν επιστρέφει πιο δυνατή, αλλά πιο σιωπηλή. Έχει ήδη κερδίσει στον διαγωνισμό και ακριβώς γι’ αυτό δεν υπάρχει πια τίποτα να αποδείξει. Η διαδρομή της στη δεύτερη σεζόν δεν αφορά τη νίκη, αλλά το βάρος της κληρονομιάς.
Αυτό που την απασχολεί είναι τι πρέπει να κρατάς, τι να απορρίπτεις και κυρίως τι είναι αυτό που σε στοιχειώνει όσο κι αν προσπαθείς να προχωρήσεις.
Απέναντί της, ο ετεροθαλής αδερφός της Issei Tomine δεν λειτουργεί πια ως καθρέφτης ή αντίβαρο. Η δική του πορεία γίνεται πιο σωματική, πιο οριακή. Η σειρά τον τοποθετεί σε καταστάσεις όπου η γνώση δεν αρκεί. Εκεί που πρέπει να βουτήξει κανείς, κυριολεκτικά και μεταφορικά, χωρίς εγγύηση επιστροφής.
Η μεταξύ τους σχέση απογυμνώνεται από το εύκολο δράμα. Δεν υφίσταται πλέον η σαφής σύγκρουση της πρώτης σεζόν. Υπάρχει μόνο μια κοινή, άβολη ερώτηση: μέχρι πού μπορείς να πας χωρίς να χαθείς;
Μια σεζόν πιο σκοτεινή, πιο συγκρατημένη
Σε επίπεδο αφήγησης, η Season 2 του Drops of God επιλέγει τον δρόμο της συγκράτησης. Δεν φορτώνει εξηγήσεις, δεν υπερτονίζει συναισθήματα, δεν «μεταφράζει» το συναίσθημα για τον θεατή.
Αντίθετα, αφήνει χώρο, σιωπές και κενά. Ο ρυθμός είναι πιο αργός, αλλά πιο αποφασιστικός.
Κάθε επεισόδιο μοιάζει να αφαιρεί κάτι αντί να προσθέτει: λόγια, βεβαιότητες, άμυνες. Και κάπου εκεί, το κρασί παύει να είναι αντικείμενο γνώσης και γίνεται κάτι πιο επικίνδυνο, γιατί λειτουργεί ως μέτρο αλήθειας.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις από κρασί
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της σειράς. Δεν απαιτεί καμία εξοικείωση με ονομασίες, terroirs ή σοδειές. Το κρασί εδώ λειτουργεί όπως η μουσική σε ένα καλό φιλμ ή το φως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο: δεν πρωταγωνιστεί, αλλά καθορίζει το κλίμα. Η δεύτερη σεζόν μιλά για την κληρονομιά που δεν διάλεξες, τις αποφάσεις που σε καθορίζουν χωρίς να το καταλάβεις και πάνω από όλα το τίμημα του να βλέπεις καθαρά, όταν θα προτιμούσες να μη δεις.
Πώς και πού να τη δεις
Η Season 2 του Drops of God προβάλλεται στο Apple TV+, με εβδομαδιαία κυκλοφορία επεισοδίων. Το φορμάτ αυτό λειτουργεί υπέρ της σειράς, καθώς σου δίνει χρόνο να αφομοιώσεις, να σκεφτείς, να αφήσεις το κάθε επεισόδιο να «αναπνεύσει», όπως ακριβώς θα έκανες πριν απολαύσεις ένα «μεγάλο» κρασί.
Γιατί αξίζει την προσοχή σου
Το Drops of God Season 2 δεν χαρίζεται στους χαρακτήρες του και δεν χαϊδεύει τον θεατή. Είναι μια σειρά για ανθρώπους που αντέχουν τη σιωπή, την αμφιβολία και την ιδέα ότι η ωριμότητα δεν έρχεται με απαντήσεις, παρά με σωστά διατυπωμένα ερωτήματα.
Εννοείται ότι δεν είναι για όλους και δεν είναι σειρά για binge. Αυτό που θέλει να σου πει είναι πως όταν σβήνουν οι εικόνες, αυτό που μένει δεν είναι η ιστορία, αλλά το βάρος της.
