Sid Vicious, μία υπέροχη καταστροφή

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Είναι εύκολο να μισείς τον Sid Vicious. Είναι άλλωστε υπεύθυνος για την ενσάρκωση ενός από τα πιο συναρπαστικά κινήματα τέχνης του 20ού αιώνα, με τη μορφή ενός ταλαντούχου junkie με ένα T-shirt με σβάστικα.

Πέρα από μια καρτ-ποστάλ, υπάρχει και ένας άλλος Sid, που παραπέμπει σε κάτι ρομαντικό και αρκετά σημαντικό. Όπως ο Marquis de Sade, ο Francis Bacon ή ο Quentin Tarantino, πήγε την ασχήμια και το μηδενισμό στα άκρα τους, και βρήκε την ομορφιά μέσα τους. Το είπε καλύτερα σε μια συνέντευξη η οποία κινηματογραφήθηκε τον Δεκέμβριο του 1978, κοντά στο τέλος της άθλιας ζωής του. “Τι θα θέλατε να συμβεί κατά το επόμενο έτος ή και μετά;” ρωτά ο δημοσιογράφος, στον οποίο ο Vicious απαντά: “Θα ήθελα να διασκεδάσω … Αυτό είναι το αντικείμενο μου στη ζωή.” Η λαμπρή απλότητα του σταματάει σύντομα: τι άλλο υπάρχει, μετά από όλα;

Το πρόβλημα είναι ότι η ζωή δεν είναι τόσο απλή, όπως είχε ήδη ανακαλύψει ο Sid. «Διασκεδάζεις κάθε λεπτό;» συνεχίζει ο δημοσιογράφος. «Μου κάνεις πλάκα;» απαντά, με μια φωνή που προέρχεται απο έναν κόσμο πόνου και αμηχανίας. “Δεν διασκεδάζω καθόλου”. Αυτός είναι ο Sid: ένα icon ελευθερίας και ένας ανήμπορος εθισμένος στην ηρωίνη, μια ροκ n ‘roll έμπνευση αλλά και μια προειδοποιητική ιστορία: είναι και οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος.

Ο Sid γεννήθηκε στη συντηρητική καρδιά του Tunbridge Wells στην Αγγλία το 1957 και ονομάστηκε Simon John. Αρχικά το επίθετο του ήταν Ritchie, αν και συχνά χρησιμοποιούσε το επώνυμο της μητέρας του Anne, Beverley. Η μητέρα του απο νωρίς υιοθέτησε τον μποέμικο τρόπο ζωής, ήταν και η ίδια εξαρτημένη από την ηρωίνη, ενώ παρέμεινε ως παρουσία στην ζωή του έως και τον θάνατο του, αλλά σπάνια θετική. Τον έδιωξε από το σπίτι στα 17 του, λέγοντάς του, όπως ανέφερε στον συγγραφέα Jon Savage, “Είναι είτε εσύ είτε εγώ, και δεν πρόκειται να είμαι εγώ. Πρέπει να συντηρήσω τον εαυτό μου και εσύ απλά να πάς να γα…είς.”

Ο Sid βρήκε ένα μέρος να μείνει μαζί με τον John Lydon (αργότερα Johnny Rotten), με το οποίο ήταν μαζί φοιτητές στο Hackney Technical College. Μαζί με τον John Wardle, που έγινε αργότερα Jah Wobble και τον συνιδρυτή της μπάντας PiL πριν απο τους Sex Pistols, Lydon, αναζήτησαν κλαμπ και σημεία συγκέντρωσης όσων θα γίνουν πανκ, συμπεριλαμβανομένου του Sex, της μπουτίκ στο King’s Road η οποία άνηκε στην Vivienne Westwood και τον Malcolm McLaren. Ο Sid ήταν απρόθυμος και αναζητούσε κάπου να ανήκει. Ο Viv Albertine, των “The Slits”, τον θυμόταν ως “kind of sweets” και ο Lydon, ευαίσθητο, έξυπνο, αλλά και οργισμένο, δίνοντας στον παιδικό του φίλο το ψευδώνυμό Vicious από το χάμστερ του.

Σύμφωνα με τον Lydon, οι δυο τους συχνά κέρδιζαν χρήματα παίζοντας μουσική στο δρόμο, με τον Vicious να παίζει το τύμπανο. Έπαιζαν τραγούδια του Alice Cooper και ο κόσμος τους έδινε χρήματα προκειμένου να σταματήσουν. Μια φορά ένας άνδρας τους έδωσε 3 σελίνια και αυτοί άρχισαν να χορεύουν. Σύμφωνα με το φωτογράφο της μπάντας, Dennis Morris, ο Vicious ήταν καταβάθος ένα ντροπαλό παιδί. Παρόλ’αυτά , επιτέθηκε στον δημοσιογράφο της ΝΜΕ, Nick Kent, με μια αλυσίδα μηχανής με τη βοήθεια του Jah Wobble. Ένα άλλο περιστατικό που προκάλεσε ο Vicious, ήταν στο νυχτερινό κλάμπ Speakeasy, όπου απείλησε έναν dj του BBC και τον παρουσιαστή του Whistle Test, Bob Harris.

Σύμφωνα με διάφορες εκδόσεις (όπως η βιογραφία του Jon Savage ‘England’s Dreaming’) και με ταινίες (The Filth and the Fury), ζητήθηκε από τον Vicious να γίνει μέλος των Pistols μετά από την αποχώρηση του Glen Matlock το Φεβρουάριο του 1977. Ο ατζέντης Malcolm McLaren είχε δηλώσει πως “αν ο Johnny Rotten είναι η φωνή της punk, τότε ο Sid είναι η νοοτροπία”. Ο McLaren έχει ακόμα αναφέρει ο ίδιος σε ντοκιμαντέρ πως αν είχε γνωρίσει τον Vicious πριν προσλάβει τον Rotten, τότε ο Vicious θα ήταν ο τραγουδιστής της μπάντας, καθώς ήταν, κατά την άποψή του, πιο χαρισματικός πάνω στην σκηνή. Ο Alan Jones περιέγραφε τον Vicious ως κάτοχο του απόλυτου punk λούκ. Έβαφε τα νύχια του απρόσεκτα, με μωβ βερνίκι νυχιών.

Ο Vicious έπαιξε το πρώτο του live με τους Pistols στις 3 Απριλίου του 1977 στο The Screen On The Green, στο Λονδίνο. Το ντεμπούτο του αποτυπωθηκε από τον κινηματογραφικό φακό από τον Don Letts και προβάλλεται στην ταινία Punk Rock Movie. Σε ό,τι υστερούσε ο Vicious σε μουσικότητα, το αναπλήρωνε με το μοναδικό του punk χάρισμα, πετώντας βρισιές στο κοινό και κόβωντας τον εαυτό του. Στην περιοδεία του γκρουπ στην Αμερική τον Ιανουάριου του 1978, παρότι δεν βρισκόταν σε σόου, χάραξε τις λέξεις ‘”Δωσμου τη δόση μου”‘ στο στήθος του. Στη συναυλία στο Longhorn Ballroom, στο Τέξας, έφτυσε το πλήθος και χλέυασε τους “Καομπόιδες” στο κοινό.

Τον Μάρτιο του 1977, ο Vicious είχε γνωρίσει την Nancy Spungen και είχαν ξεκινήσει να βγαίνουν ραντεβού. Η σχέση των δυο, και μαζί οι σχέσεις των μελών της μπάντας επιδεινώθηκαν ορατά κατά την αμερικανική περιοδεία. Οι Pistols διαλύθηκαν μετά τη συναυλία τους στο Σαν Φρανσίσκο, στις 14 Ιανουαρίου 1978.

Η Nancy και ο Sid δημιούργησαν μια καταστροφική σχέση αλληλεξάρτησης με βάση τη χρήση ναρκωτικών. Η αποκορύφωση ήταν ο θάνατος της Nancy από μαχαίρι, ενώ έμενε στο ξενοδοχείο Chelsea, στο Μανχάταν, με τον Vicious. Ο Vicious απελευθερώθηκε με εγγύηση όντας κύριος ύποπτος για το θάνατο της Nancy. Συνελήφθη λίγο αργότερα για επίθεση εναντίον του Todd Smith, αδερφού της Patti Smith, σε νυχτερινό κλαμπ, και μπήκε για αποτοξίνωση στο Riker’s Island.

Tο βράδυ της 1ης Φεβρουαρίου 1979, η απελευθέρωση του Vicious από τη φυλακή γιορτάστηκε με ένα πάρτι από την μητέρα του στο σπίτι της κοπέλας του στο χωριό Greenwich, στο οποίο παρευρέθηκε ο μπασίστας των Misfits, Jerry Only. Η μητέρα του Sid τον προμήθευε από μικρή ηλικία με ναρκωτικά και σύνεργα χρήσης ουσιών, ενώ το ίδιο βράδυ τον βοήθησε να προμηθευτεί ηρωίνη. Ο Vicious πέθανε στον ύπνο του το ίδιο βράδυ από υπερβολική δόση.

Η μητέρα του, Anne, εκμυστηρεύτηκε στον δημοσιογράφο Alan G. Parker πως αυτή έδωσε τη μοιραία δόση στον Sid, όπου σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, η μητέρα του Sid το έκανε αυτό προκειμένου τον προστατέψει από την φρίκη της επιστροφής στη φυλακή. Ο Sid βρέθηκε νεκρός το επόμενο πρωί. Λίγες μέρες μετά την αποτέφρωση του Vicious, η μητέρα του ισχυρίζεται πως βρήκε ένα σημείωμα αυτοκτονίας στην τσέπη του σακακιού του.

“Είχαμε κάνει μια θανάσιμη συμφωνία και πρέπει να κρατήσω την υπόσχεση μου. Σε παρακαλώ, θάψε με δίπλα στο μωρό μου. Θάψε με, με το δερμάτινο σακάκι μου, το τζιν μου και τις μπότες μου. Αντίο.”

Εφόσον η Nancy ήταν Εβραία, θάφτηκε σε εβραϊκό νεκροταφείο, ο Vicious όμως δεν ήταν, που σήμαινε πως δεν μπορούσαν να θαφτούν μαζί. Σύμφωνα με το βιβλίο Please Kill Me: The Uncensored Oral History of Punk by Legs McNeil and Gillian McCain, η μητέρα του Vicious μαζί με τον Jerry Only, σκόρπισαν τις στάχτες του πάνω από τον τάφο της Nancy.

«O Sid Visious είναι μια υπέροχη καταστροφή, ένα σύμβολο, μια μεταφορά για την παράνοια μιας μηδενιστικής γενιάς»: αυτά ακούγεται να λέει ο Malcolm McLaren, σε μια σκηνή της ταινίας «Sid and Nancy» (1986).

Ο Sid Visious παγίωσε τη θέση του στην ιστορία της punk μουσικής, εξαιτίας της συμπεριφοράς και της ταραγμένης ζωής του και όχι για τη συμβολή του στο μουσικό είδος. Έμεινε γνωστός και ως «James Dean» της punk, επειδή πέθανε νέος.

Share.

Comments are closed.