Πώς ο Oscar Niemeyer άλλαξε για πάντα την αρχιτεκτονική της Βραζιλίας

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Ο Oscar Niemeyer ήταν σύμφωνος στο να μεταφερθεί η πρωτεύουσά της χώρας στη Μπραζίλια, μια πόλη που σχεδίασε και τελικά έγινε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Oscar Niemeyer’s Niterói Contemporary Art Museum in Rio de Janeiro, Brazil.

Το 1956, ο νεοεκλεγμένος πρόεδρος της Βραζιλίας, Juscelino Kubitschek, επισκέφθηκε τον αρχιτέκτονα Oscar Niemeyer στο σπίτι του στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Εκεί, στο νεωτεριστικό σπίτι με την λευκή οροφή, γνωστό ως Casa das Canoas, ο Kubitschek πρότεινε το εξής: να γίνει πραγματικότητα η πολυσυζητημένη ιδέα της μετακίνησης της πρωτεύουσας της χώρας από το Ρίο, με το αποικιακό του παρελθόν, στην πιο κεντρική Μπραζίλια. Για να νομιμοποιήσει περαιτέρω την κίνηση του αυτή, η νέα πρωτεύουσα θα περιλάμβανε νέα κτίρια που θα σχεδίαζε ο Niemeyer. Ο διάσημος αρχιτέκτονας αποδέχτηκε και σύντομα συμμετείχε και ο Lúcio Costa (άλλος διάσημος βραζιλιάνος αρχιτέκτονας), ο οποίος θα έφτιαχνε το σχέδιο της πόλης και ο Roberto Burle Marx, ο οποίος θα ήταν υπεύθυνος για τον σχεδιασμό του τοπίου. Το αποτέλεσμα που προέκυψε, όταν η πόλη εγκαινιάστηκε μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, ήταν μια εκτεταμένη νέα μητρόπολη χαρτογραφημένη γύρω από μια κυβερνητική πλατεία που θα γινόταν φάρος μοντερνιστικών αισθητικών ιδεωδών.

The Brazilian presidential palace or Planalto Palace, designed by Oscar Niemeyer and located in Brasília.

Το Three Powers Plaza, το οποίο βρίσκεται στη μέση της κύριας λωρίδας που ονομάζεται Monumental Axis, έγινε το σπίτι για τρείς απο τις λευκές τσιμεντένιες κατασκευές του Niemeyer: το Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο, το προεδρικό μέγαρο και το κτίριο του Εθνικού Κογκρέσου της Βραζιλίας.

Completed in 1970, the Cathedral of Brasília was designed by Oscar Niemeyer.

Το κτίριο του Ανώτατου Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου, το οποίο είναι κλεισμένο σε γυαλί, βρίσκεται στην κορυφή μιας πλατφόρμας που φαίνεται να επιπλέει και βρίσκεται ανάμεσα σε κολώνες. Το προεδρικό μέγαρο σχεδιάστηκε με τον ίδιο τρόπο, με ένα περίεργο σχεδιασμό που το κάνει πιο ισχυρό, με αντανακλάσεις επάνω στο κτίριο που δημιουργούνται από ένα σώμα νερού που βρίσκεται δίπλα του. Το κτίριο του Εθνικού Κογκρέσου διαθέτει δύο πύργους παράλληλα με μια μακριά, χαμηλή υποδομή που καλύπτεται με έναν θόλο, κάτω από τον οποίο λειτουργεί η σύνοδος, και έναν κοίλο δίσκο πάνω από τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Λίγο μετά την ολοκλήρωση των κτιρίων, ο Niemeyer διορίστηκε επικεφαλής του κολλεγίου αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου της Βραζιλίας.

The National Congress of Brazil building in Brasília.

Το 1965, μετά από ένα στρατιωτικό πραξικόπημα που καθιέρωσε τον Humberto de Alencar Castelo Branco ως δικτάτορα της χώρας, ο Niemeyer παραιτήθηκε από τη θέση του στο πανεπιστήμιο σε ένδειξη διαμαρτυρίας και έφυγε για τη Γαλλία. Δεν θα επιστρέψει για 20 χρόνια. Το 1970, ενώ είχε φύγει, ολοκληρώθηκαν δύο από τα πιο εντυπωσιακά του κτίρια: ο καθεδρικός ναός της Βραζιλίας, μια κωνική υπερβολική δομή με ανερχόμενες λευκές στήλες και το Itamaraty Palace, ένα κτίριο αφιερωμένο στις εξωτερικές υποθέσεις και σχεδιασμένο με μια σειρά από καμάρες που περιβάλλουν ένα γυάλινο κτίριο, είχε επίσης ως στόχο να αντηχεί το σχέδιο του Ανώτατου Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου.

The Itamaraty Palace, which was designed by Oscar Niemeyer, took ten years to complete, as construction began in 1960 and ended in 1970.

Ο Niemeyer επέστρεψε μετά την πτώση της δικτατορίας το 1985 και δύο χρόνια αργότερα, το 1987, ολοκλήρωσε το Memorial of Domigenous Peoples της πόλης, ένα κυλινδρικό μουσείο προς τιμή των πολιτιστικών έργων τέχνης. Επίσης εκείνο το έτος, η Μπραζίλια χαρακτηρίστηκε ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO για την οραματική αρχιτεκτονική και το σχεδιασμό της. Και ένα χρόνο μετά, ο Niemeyer έλαβε το περίφημο βραβείο Pritzker.

Αργότερα πρόσθεσε το κτίριο γραφείων του Γενικού Εισαγγελέα το 2002 και το Πολιτιστικό Συγκρότημα της Δημοκρατίας το 2006, μια πλατεία που περιελάμβανε το θολωτό Εθνικό Μουσείο της Δημοκρατίας και την αρθρωτή Εθνική Βιβλιοθήκη της Βραζιλίας. Μέχρι τη στιγμή που απεβίωσε το 2012 στην ηλικία των 104 ετών, η κληρονομιά του ως λαμπρός αρχιτέκτονας της απαστράπτουσας πρωτεύουσας της Βραζιλίας -και η θέση του στον κόσμο της αρχιτεκτονικής ως δάσκαλος του μοντερνισμού- ήταν σταθερά στη θέση τους.

Share.

Comments are closed.