Miles Davis: Ο «μάγος» της τζαζ

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Αναγνωρισμένος για τον αιχμηρό του λόγο και το ακόμα πιο έντονο στυλ του, ο Miles Davis έθεσε τον sartorial τόνο για τους τζαζ μουσικούς των επόμενων δεκαετιών.

Ο Miles Davis δήλωσε ρητά ότι δεν θέλει να θεωρηθεί θρύλος. Το πρόβλημα με αυτό, είκοσι οκτώ σχεδόν χρόνια απο τον θάνατό του, είναι ότι οι ιστορίες γι ‘αυτόν είναι πολύ μυθικές για να μπορέσουν κάποιοι να αντισταθούν. Μια απο αυτές συνέβη το 1987, όταν ο τότε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ronald Reagan κάλεσε τον Davis να δειπνήσει με την Πρώτη Οικογένεια και άλλους επισκέπτες στον Λευκό Οίκο. Πολλοί από τους φιλοξενούμενους, που δεν αναγνώριζαν τον επιφανή και αναγνωρισμένο μουσικό της τζαζ, του επιφύλασσαν μια λιγότερο ζεστή υποδοχή, με την Nancy Reagan να γυρνά προς το μέρος του Davis κατα την διάρκεια του γεύματος ρωτώντας τον τι είχε κάνει για να δικαιολογήσει την πρόσκλησή της. Χωρίς να βλεφαρίσει, ο Davis της απάντησε “Λοιπόν, έχω αλλάξει την πορεία της μουσικής πέντε ή έξι φορές. Εσείς τι κάνατε, εκτός από το να πηδάτε τον πρόεδρο;”

Αρχηγός συγκροτημάτων, τρομπετίστας, συνθέτης, κριτικός, style icon, guest star στο Miami Vice και, φέρεται, ως ο κατασκευαστής του καλύτερου τσίλι στον κόσμο. Ο Davis ήταν μια περίεργη και περίπλοκη φιγούρα, εξαιρετικά ταλαντούχος και δημιουργικά περιπετειώδης με έναν τρόπο που λίγοι μουσικοί έχουν υπάρξει, αλλά με μια καλά τεκμηριωμένη εικόνα ενός ανθρώπου που μπορεί να εξοργιστεί όταν προκληθεί. Ο Davis ήταν ένας τρυφερός και με χιούμορ άνθρωπος, ωστόσο μπορούσε να μετατραπεί σε έναν κακό son-of-a-bitch αν τον εμπόδιζαν.

Η καριέρα του Davis μπορεί να οριστεί από μια ανήσυχη εφευρετικότητα. Συνεργάστηκε με σπουδαίους μουσικούς, όπως ο Sonny Rollins, ο Thelonious Monk, ο John Coltrane και ο Gil Evans, σε δίσκους – σταθμούς στην ιστορία της τζαζ: «Birth of the cool» (1957), Round about midnight» (1957), «Milestones»(1958), «Kind of blue» (1959) και «Sketches of Spain» (1960). Οι ηχογραφήσεις αυτές είχαν τερά­στιο αντίκτυπο, αφού χάραξαν τις κα­τευθυντήριες γραμμές για το ύφος της cool-jazz.

Ο πιο επιτυχημένος εμπορικά δίσκος του είναι το «Bitches Brew» που κυκλοφόρησε το 1970, ωστόσο αυτοί που σίγουρα ξεχωρίζουν είναι το «Kind of Blue» και το «Sketches of Spain» χωρίς τους οποίους, όπως κάποιος μελετητής του έργου του έγραψε… ο κόσμος ολόκληρος θα ήταν πιο θλιβερός.

Ο Davis είναι επίσης γνωστός για το μοναδικό προσωπικό του στυλ – κάτι που ήταν τόσο μέρος του όσο ήταν και η μουσική του. Ο Marcus Miller, μπασίστας, συνθέτης και παραγωγός, που ήταν μέλος της μπάντας του Davis το 1980, δήλωσε ότι όπως το παίξιμο του, τα ρούχα του ήταν “μια πραγματική αντανάκλαση του εαυτού του. Ήταν μια δήλωση του ποιος ήταν και πώς ήθελε να παρουσιαστεί. “Γνώριζε ότι οι άνθρωποι τον κοίταζαν,” είπε ο Miller “Και τα ρούχα ήταν τόσο σημαντικά τότε, ιδιαίτερα την δεκαετία του ’40 και του ’50, γιατί ήταν μια εποχή που οι μαύροι καλλιτέχνες αγωνίζονταν για να αναγνωριστούν ως κάτι παραπάνω απο απλούς διασκεδαστές. Ήταν σαν, ‘Θα είμαστε όσο πιο ευπρεπείς και καλοντυμένοι γίνεται και θα απαιτήσουμε να μας σέβονται.΄”

Όπως και με τη μουσική του, ο Davis ήταν ένα ανήσυχο πνεύμα όσον αφορά το στυλ του. Νωρίς στην καριέρα του, προσπάθησε να ξεχωρίσει και να διακριθεί απο τους προγόνους του, όπως ο δούκας Ellington, αντλώντας έμπνευση από την αισθητική της Ivy League της Ανατολικής Ακτής. Σύμφωνα με τον Herbie Hancock, ο οποίος έπαιξε με τον Miles Davis στα μέσα της δεκαετίας του 60′, ο Davis ήταν πάντα ο πιο hippest τύπος τριγύρω. “Ο τρόπος με τον οποίο κινούνταν, ο τρόπος που περπατούσε, ο τρόπος που στεκόταν όταν έπαιζε, ο ήχος που έβγαινε απο την τρομπέτα του ακόμα και τα αυτοκίνητα που οδήγούσε, όλα αυτά ήταν κομψά. Αυτό ήταν μέρος της persona του.”

Ακόμη και όταν γινόταν μαλ@κας, και ήταν συχνά, υπήρχε συχνά ένα επίπεδο chutzpah (θράσους) στην διαδικασία που δεν μπορούσες παρα να θαυμάσεις. O Davis υπήρξε και είναι ακόμη μία από τις σημαντικότερες φιγούρες στην ιστορία της τζαζ. Έφυγε από τη ζωή στις 28 Σεπτέμβρη του 1991.

Share.

Comments are closed.