Η Μπριζίτ Μπαρντό (Brigitte Anne-Marie Bardot‎‎), η εμβληματική Γαλλίδα ηθοποιός και σύμβολο του κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών.

Η “Μπεμπέ”, όπως έγινε γνωστή, δεν ήταν απλώς μια από τις πιο γοητευτικές και επιδραστικές γυναίκες της εποχής της, αλλά και μια σταρ που μετέτρεψε την εικόνα της σε δύναμη για αλλαγή.

Ήταν το αιώνιο σύμβολο του σεξ της δεκαετίας του 1960, αλλά και μια γυναίκα με βαθιά αγάπη για τα ζώα, που αφιέρωσε τη ζωή της στην προστασία τους.

Η καριέρα της Μπαρντό ξεκίνησε όταν ήταν μόλις 15 ετών, αλλά η μεγάλη της επιτυχία ήρθε το 1956 με την ταινία “Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα” του σκηνοθέτη Ροζέ Βαντίμ, όπου υποδύεται την 18χρονη ορφανή και πανέμορφη Ζιλιέτ.

Brigitte Bardot (Photo by Michael Montfort/Michael Ochs Archives/Getty Images)

Η ταινία αυτή την καθιέρωσε ως το απόλυτο σύμβολο σεξ της εποχής, προβάλλοντας τη μοναδική της αισθησιακότητα και φυσική γοητεία. Ακολούθησαν επιτυχίες όπως το “La Vérité” (1960) και το “Viva Maria!” (1965), ταινίες που καθιέρωσαν την παρουσία της στο παγκόσμιο σινεμά και την έκαναν πρότυπο απελευθέρωσης και ανεξαρτησίας για εκατομμύρια γυναίκες.

Παρά την τεράστια δημοσιότητα και φήμη, η Μπαρντό πάλευε με την πίεση που ασκούσε η διασημότητα πάνω της. Σε ηλικία μόλις 39 ετών, αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο, αφήνοντας πίσω της μια λαμπρή καριέρα που σφραγίστηκε από τη μοναδική της ερμηνεία και την παρουσία της στη μεγάλη οθόνη.

Η απόσυρσή της από τον κινηματογράφο ήταν το πρώτο βήμα για να αφοσιωθεί σε έναν νέο σκοπό: την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων.

Brigitte Bardot (Getty Images)

Το 1986 ίδρυσε το “Fondation Brigitte Bardot”, έναν οργανισμό που ασχολείται με την προστασία των ζώων και μάχεται για τα δικαιώματα τους παγκοσμίως.

Η Μπαρντό πούλησε μάλιστα αρκετά από τα προσωπικά της υπάρχοντα για να χρηματοδοτήσει την οργάνωση, αποδεικνύοντας τη βαθιά αφοσίωση της σε αυτή την αποστολή.

Η δράση της ξεπέρασε τα όρια της απλής φιλανθρωπίας, καθώς έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη νομοθεσία κατά των γουνών και της κακοποίησης ζώων, ενώ παραμένει μια από τις πιο ενεργές φωνές παγκοσμίως για τα δικαιώματα των ζώων.

Η Μπριζίτ Μπαρντό έζησε μια ταραχώδη προσωπική ζωή, με σχέσεις που συχνά τραβούσαν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης. Παντρεύτηκε τέσσερις φορές και απέκτησε έναν γιο, τον Νικολά-Ζακ Σαρνιέ, με τον οποίο είχε δύσκολη σχέση. Η ίδια έχει παραδεχτεί ότι ο ρόλος της μητέρας δεν ήταν κάτι που επιδίωξε, και αυτό ήταν ένα από τα πιο ευάλωτα κομμάτια της ζωής της, που της προκάλεσε μεγάλη εσωτερική πάλη.

Παρά τη φαινομενική της επιτυχία και λάμψη, η Μπαρντό αντιμετώπισε κατά καιρούς σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, και είχε μιλήσει ανοιχτά για τις απόπειρες αυτοκτονίας της και τη μοναξιά που ένιωθε παρά τη διασημότητά της. Η ευαλωτότητά της πίσω από την εντυπωσιακή της εικόνα την έκανε ακόμα πιο αληθινή στα μάτια του κοινού, που συνέχιζε να τη θαυμάζει.

Brigitte Bardot (Photo by Charly Hel/Prestige/Getty Images)

Η Μπριζίτ Μπαρντό εκτός από ηθοποιός υπήρξε φαινόμενο της εποχής της, ένα σύμβολο της γυναικείας απελευθέρωσης, της φυσικής ομορφιάς και της σεξουαλικής ανεξαρτησίας. Η γοητεία της επηρέασε τη μόδα, το στυλ και την κουλτούρα για δεκαετίες, ενώ η δράση της για τα δικαιώματα των ζώων παραμένει σημαντική μέχρι και σήμερα.

Η αφοσίωση της στον σκοπό της, παρά το τίμημα της φήμης και της ψυχολογικής πίεσης, την καθιστά ένα ξεχωριστό παράδειγμα επιμονής και πάθους.

Ο Γούντι Άλεν είχε πει κάποτε γι’ αυτήν: “Είμαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο στη Γη”, και συμφωνούμε απόλυτα μαζί του.

Η καταξιωμένη ηθοποιός έζησε μία ζωή γεμάτη πάθος και έρωτα, έκανε 4 γάμους και είχε πολλούς θυελλώδεις έρωτες.

Ο γάμος με τον Ροζέ Βαντίμ και η σχέση με τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν

Ο γάμος της Μπριζίτ Μπαρντό με τον Ροζέ Βαντίμ ήταν ο πρώτος της και έγινε λίγο πριν ξεκινήσει η λαμπρή της καριέρα στον κινηματογράφο. Πρώτη συνάντηση: Γνωρίστηκαν το 1950, όταν εκείνη ήταν μόλις 15 ετών και ο βοηθός σκηνοθέτη ήταν 22. Εκείνος εργαζόταν τότε ως βοηθός του σκηνοθέτη Μαρκ Αλεγκρέ και την είδε σε ένα δοκιμαστικό για ταινία. Ωστόσο όταν η σχέση τους έγινε γνωστή, οι αστοί γονείς της Μπριζίτ Μπαρντό της απαγόρευσαν να βλέπει τον Ροζέ Βαντίμ και απείλησαν να τη στείλουν στην Αγγλία, γεγονός που οδήγησε την νεαρή τότε ερωτευμένη γυναίκα σε απόπειρα αυτοκτονίας! Η Μπριζίτ Μπαρντό έβαλε το κεφάλι της στον αναμμένο φούρνο. Μετά από αυτό το περιστατικό, οι γονείς της υποχώρησαν, θέτοντας όμως τον όρο να περιμένουν μέχρι να κλείσει τα 18 της χρόνια για να παντρευτούν.

Τελικά, η Μπριζίτ Μπαρντό και ο Ροζέ Βαντίμ παντρεύτηκαν στις 20 Δεκεμβρίου 1952 με πολιτικό γάμο και την επόμενη μέρα, 21 Δεκεμβρίου, τελέστηκε ο θρησκευτικός γάμος στην εκκλησία Notre Dame de Grace de Passy στο Παρίσι. H πανέμορφη ηθοποιός φόρεσε ένα λευκό, χειροποίητο φόρεμα σε στυλ Εδουαρδιανής εποχής με υψηλό κολάρο, το οποίο σχεδίασε η ίδια σε συνεργασία με τη μοδίστρα Madame Ogive.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1956, ο Ροζέ Βαντίμ τη σκηνοθέτησε στην ταινία «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα», η οποία την καθιέρωσε ως παγκόσμιο σύμβολο του σεξ. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων όμως, εκείνη ερωτεύτηκε τον συμπρωταγωνιστή της, Ζαν Λουί Τρεντινιάν και ξεκίνησε μαζί του μία θυελλώδη σχέση. Αυτή η συνθήκη έφερε και το τέλος του γάμου της. Το ζευγάρι χώρισε το 1956 και το διαζύγιο εκδόθηκε επίσημα τον Απρίλιο του 1957.
Παρά τον χωρισμό τους, λόγω της απιστίας της, το πρώην ανδρόγυνο διατήρησε μία φιλική σχέση και οι δυο τους παρέμειναν συνεργάτες μέχρι τον θάνατο του Βαντίμ το 2000. Μάλιστα, ο σκηνοθέτης δήλωνε χαρακτηριστικά ότι προτιμούσε μια γυναίκα «άπιστη αλλά γεμάτη πνεύμα», παρά μια γυναίκα που θα τον αγαπούσε μόνο και μόνο από συνήθεια.

Μετά τον χωρισμό της η σχέση της με τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν συνεχίστηκε! «Ο Ζαν Λουί με ήθελε ατόφια, γυμνή, φυσική, απλή, πρωτόγονη. Μου μάθαινε την κλασική μουσική, η οποία είχε αντικαταστήσει στο πικάπ του καμαρινιού μου το τσα-τσα! Μου μάθαινε τον έρωτα τον έντονο, τον ολοκληρωτικό! Την εξάρτηση μιας γυναίκας από τον άντρα που αγαπάει», είχε εξομολογηθεί για τον δεσμό τους η Μπριζίτ Μπαρντό.

Ο χωρισμός της Μπριζίτ Μπαρντό με τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν ήρθε το 1957 σήμανε το τέλος ενός από τα πιο πολυσυζητημένα ειδύλλια της εποχής, το οποίο είχε ξεκινήσει στα γυρίσματα της ταινίας «Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα»

Ο γάμος με τον ηθοποιό Ζακ Σαριέ

Έναν χρόνο μετά τον χωρισμό της από τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν, η Μπριζίτ Μπαρντό γνώρισε το 1958 στα γυρίσματα της ταινίας «Babette s’en va t en guerre» τον ανερχόμενο, γοητευτικό ηθοποιό Ζακ Σαριέ. Ο έρωτάς τους ήταν έντονος και τους οδήγησε στα σκαλιά του δημαρχείου. Οι δύο ηθοποιοί παντρεύτηκαν στις 18 Ιουνίου 1959 στο δημαρχείο της Λουβεσιέν και η είδηση έγινε Νο1 στη Γαλλία, με εκατοντάδες φωτογράφους να πολιορκούν το κτίριο για ένα πλάνο. Η Μπριζίτ Μπαρντό φορούσε ένα εμβληματικό ροζ καρό φόρεμα, το οποίο έγινε αμέσως παγκόσμια μόδα.

Σε χρόνο dt από τον γάμο τους, η διάσημη σταρ έμεινε έγκυος, γεγονός που την τρομοκράτησε. Μάλιστα, στην αυτοβιογραφία της περιέγραψε την εγκυμοσύνη της ως «εφιάλτη» και το έμβρυο ως «όγκο που τρεφόταν από το σώμα της». Ο γιος τους, Νικολά-Ζακ Σαριέ, γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1960. Λόγω της πίεσης των paparazzi που είχαν κατασκηνώσει έξω από το σπίτι της, η Μπριζίτ Μπαρντό αναγκάστηκε να γεννήσει μέσα στο διαμέρισμά της στο Παρίσι.

Εν τω μεταξύ, ο γάμος της με τον Σαριέ δεν πήγαινε καλά, καθώς εκείνος υπέφερε από νευρικές κρίσεις και δυσκολευόταν να διαχειριστεί την τεράστια φήμη της συζύγου του. Έτσι η σχέση τους ήταν γεμάτη καυγάδες και βία. Μάλιστα, τον Σεπτέμβριο του 1960, την ημέρα των 26ων γενεθλίων της, η Μπριζίτ Μπαρντό έκανε απόπειρα αυτοκτονίας, καταναλώνοντας υπνωτικά χάπια και κόβοντας τις φλέβες της. Τελικά το ζευγάρι πήρε διαζύγιο το 1962. Μετά το διαζύγιο, ο Ζακ Σαριέ ανέλαβε την πλήρη κηδεμονία του Νικολά. Η Μπαρντό παραδέχτηκε ότι δεν ένιωθε ικανή να μεγαλώσει το παιδί, δηλώνοντας: «Δεν είμαι φτιαγμένη για να είμαι μητέρα».

Ο γάμος Γκύντερ Ζακς και το ειδύλλιο με τον Σερζ Γκενσμπούρ

Λίγο καιρό μετά το δεύτερο διαζύγιό της, ο Γερμανός δισεκατομμυριούχος και πλέιμποϊ Γκύντερ Ζακς, κληρονόμος της αυτοκινητοβιομηχανίας Opel και φωτογράφος, ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Μπριζίτ Μπαρντό το 1966. Μάλιστα, για να την κατακτήσει, προχώρησε σε μια από τις πιο διάσημες ρομαντικές χειρονομίες στην ιστορία: πέταξε με ελικόπτερο πάνω από τη βίλα της, «La Madrague», στο Σεν Τροπέ και έριξε εκατοντάδες κόκκινα τριαντάφυλλα, οι πηγές αναφέρουν από εκατοντάδες έως και 1.200 που κάλυψαν τον κήπο της.

«Δεν σου τυχαίνει κάθε μέρα να σου ρίχνει ένας άντρας έναν τόνο τριαντάφυλλα στην αυλή σου», έγραψε αργότερα εκείνη στην αυτοβιογραφία της.

Οι δυο τους παντρεύτηκαν στις 14 Ιουλίου 1966, ανήμερα της εθνικής εορτής της Γαλλίας, στο Λας Βέγκας, μόλις λίγες εβδομάδες μετά τη γνωριμία τους, σε μία ιδιωτική τελετή που διήρκεσε μόλις οκτώ λεπτά στο σπίτι ενός δικηγόρου. Το ζευγάρι δεν άλλαξε καν ρούχα για το μυστήριο.

Παρά το εντυπωσιακό ξεκίνημά τους, ο γάμος αποδείχθηκε σύντομος και ταραχώδης! Το ζευγάρι δεν έζησε ποτέ μόνιμα μαζί κάτω από την ίδια στέγη, διατηρώντας ο καθένας το δικό του διαμέρισμα στο Παρίσι και είχαν και οι δύο εξωσυζυγικές σχέσεις.

Η Μπριζίτ Μπαρντό ξεκίνησε το 1967 το περίφημο ειδύλλιο με τον Σερζ Γκενσμπούρ, με τον οποίο ηχογράφησε την πρώτη (ακυκλοφόρητη τότε) έκδοση του «Je t’aime… moi non plus».

Τελικά, εκείνη και ο Ζακς χώρισαν επίσημα την 1η Οκτωβρίου 1969 και παρά το διαζύγιο, παρέμειναν στενοί φίλοι για τις επόμενες δεκαετίες, ενώ εκείνος συνέχισε να στηρίζει οικονομικά το ίδρυμα της για τα ζώα. Όταν ο Γκύντερ Ζακς αυτοκτόνησε το 2011 σε ηλικία 78 ετών, καθώς έπασχε από Αλτσχάιμερ, η Μπαρντό δήλωσε συντετριμμένη.

Ο γάμος με τον Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ

Το καλοκαίρι του 1992 η Μπριζίτ Μπαρντό γνώρισε τον Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ, που έμελλε να γίνει ο τέταρτος, ο μακροβιότερος και ο τελευταίος της ζωής της, καθώς το ζευγάρι παρέμεινε ενωμένο για 33 ολόκληρα χρόνια, μέχρι τον θάνατό της. Οι δυο τους γνωρίστηκαν τον Ιούνιο του 1992 σε ένα δείπνο που παρέθεσε ο δικηγόρος της στο Σεν Τροπέ.

Ο Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ ήταν τότε επιχειρηματίας και σύμβουλος του Ζαν Μαρί Λεπέν, του τότε ηγέτη του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου. Η έλξη ήταν ακαριαία και μόλις δύο μήνες μετά τη γνωριμία τους, παντρεύτηκαν στις 16 Αυγούστου 1992. Η τελετή έγινε με απόλυτη μυστικότητα στη Νορβηγία, σε μια μικρή εκκλησία έξω από το Όσλο. Για να αποφύγουν τους φωτογράφους, η Μπριζίτ Μπαρντό ταξίδεψε με περούκα και ψεύτικο όνομα. Ο γάμος έγινε γνωστός στα ΜΜΕ μόνο αφού το ζευγάρι είχε ήδη επιστρέψει στη Γαλλία.

Αντίθετα με τους προηγούμενους κοσμικούς γάμους της, η ζωή της με τον Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ ήταν μοναχική και αφοσιωμένη στον ακτιβισμό. Έζησαν μαζί στην περίφημη βίλα της, «La Madrague», στο Σεν Τροπέ, περιτριγυρισμένοι από δεκάδες ζώα. Ο Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ ήταν ο άνθρωπος που βρισκόταν στο πλευρό της τις τελευταίες της στιγμές στην κατοικία τους σήμερα.

Σε παλαιότερη συνέντευξή της, η Μπαρντό είχε πει για εκείνον: «Είναι ο μοναδικός άντρας που δεν προσπάθησε να με αλλάξει, αλλά με δέχτηκε όπως ακριβώς είμαι, με όλα μου τα ελαττώματα και την αγάπη μου για τα ζώα».

Άλλες σημαντικές σχέσεις

Εκτός από τους τέσσερις γάμους της, η Μπριζίτ Μπαρντό γνώρισε κι άλλους συντρόφους, που οι σχέσεις τους δεν έφτασε ποτέ στα σκαλιά της εκκλησίας. Στα τέλη του 1960, είχε μία θυελλώδη σχέση με τον Γάλλο στιχουργό, συνθέτη, ερμηνευτή, πιανίστα, ζωγράφο, σεναριογράφο, σκηνοθέτη, συγγραφέα, ηθοποιό και κινηματογραφιστή, Σερζ Γκενσμπούρ.

Επίσης είχε ερωτικούς δεσμούς με τον Αμερικανό ηθοποιό και σκηνοθέτη, Γουόρεν Μπίτι, τον Γάλλο τραγουδιστή Σασά Ντιστέλ, τον δημοσιογράφο Allain Bougrain Dubourg, τον Γάλλο ηθοποιό Σάμι Φρέι, τον Βραζιλιάνο μουσικό Μπομπ Ζαγκούρι, τον Βρετανό τραγουδιστή και ηθοποιό, Μάικ Σάρνε, τον Ιταλό τραγουδιστή Νίνο Φερέρ, τον ηθοποιό και συμπρωταγωνιστή της στην ταινία «The Bear and the Doll», Πάτρικ Ζυλ, τον μπάρμαν και εκπαιδευτή σκι, Christian Kalt, τον συγγραφέα Τζον Γκίλμορ, τον ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου, Luigi Rizzi, τον γλύπτη Miroslav Brozek, τον ηθοποιό Λαουρέντ Βεργκέζ, το Αλέν Μπουγκρέν Ντιμπούργκ, τηλεοπτικός παραγωγός και δημοσιογράφος, με τον οποίο είχε μακροχρόνια σχέση από το 1980 έως το 1985.

Η Μπριζίτ Μπαρντό έγινε μητέρα ενός παιδιού, στη διάρκεια του γάμου της με τον Σαριέ, ωστόσο ο δεσμός τους δεν ήταν ο κλασικός μητέρας και γιου.

Δύο χρόνια μετά τη γέννηση του γιου τους, οι δύο ηθοποιοί αποφάσισαν να χωρίσουν και ο Ζακ Σαριέ ανέλαβε την πλήρη κηδεμονία του Νικολά. Ταυτόχρονα, η Μπριζίτ Μπαρντό παραδέχτηκε ότι δεν ένιωθε ικανή να μεγαλώσει το παιδί, δηλώνοντας: «Δεν είμαι φτιαγμένη για να είμαι μητέρα».

Δήλωσε αργότερα ότι «δεν μπορούσε να είναι οι ρίζες του γιου της, γιατί η ίδια ήταν τελείως ξεριζωμένη και ανισόρροπη». Η σχέση της με τον γιο της, Νικολά Ζακ Σαριέ, δεν υπήρξε ποτέ μια κλασική ιστορία μητρικής στοργής, αλλά μια πονεμένη ανθρώπινη διαδρομή ανάμεσα στην άρνηση και την ενοχή.

Η απόφασή της Μπριζίτ Μπαρντό να παραδώσει την κηδεμονία στον πατέρα του, Ζακ Σαριέ, ήταν μια πράξη που την στιγμάτισε στα μάτια της κοινής γνώμης, αλλά για την ίδια ήταν η μόνη έντιμη διέξοδος για ένα παιδί που ένιωθε ότι δεν μπορούσε να μεγαλώσει. Για δεκαετίες, το χάσμα ανάμεσα σε μητέρα και γιο έμοιαζε αγεφύρωτο.

Το αγόρι μεγάλωσε με την οικογένεια του πατέρα του και για δεκαετίες δεν είχε καμία επαφή με τη μητέρα του. Μάλιστα, ο Νικολά Σαριέ επέλεξε τη σιωπή και την απόσταση, χτίζοντας μια ζωή στη μακρινή Νορβηγία, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η δικαστική διαμάχη για την αυτοβιογραφία της ήταν η κορύφωση ενός πόνου που μετατράπηκε σε νομικό πόλεμο, αποδεικνύοντας πόσο βαθιές ήταν οι πληγές.

Η δικαστική διαμάχη

Το 1996 η Μπριζίτ Μπαρντό εξέδωσε την αυτοβιογραφία της, με τίτλο «Initiales B.B.», λίγο πριν από τα 62α γενέθλιά της, ενώ στην Ελλάδα κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1997. Η έκδοση αυτού του βιβλίου προκάλεσε σάλο παγκοσμίως, καθώς μέσα σε αυτό η διάσημη σταρ αποκάλυπτε άγνωστες πτυχές του εαυτού και της ζωής της. Μάλιστα, στάθηκε αιτία και αφορμή ώστε να ξεκινήσει μία μεγάλη δικαστική διαμάχη ανάμεσα σε εκείνη, τον πρώην άντρα της, Ζακ Σαριέ, και τον γιο τους, Νικολά.

Οι δύο άντρες προσέφυγαν στη δικαιοσύνη ζητώντας να αφαιρεθούν περίπου 80 σελίδες από το βιβλίο, τις οποίες θεώρησαν προσβλητικές για την ιδιωτική τους ζωή. Στις σελίδες αυτές η Μπριζίτ Μπαρντό περιέγραφε την εγκυμοσύνη της ως «όγκο» και «καρκίνωμα», ενώ δήλωνε πως θα προτιμούσε να είχε γεννήσει ένα «σκυλάκι».

Το δικαστήριο δε διέταξε την απόσυρση των σελίδων, αλλά επέβαλε στην Μπριζίτ Μπαρντό και στον εκδοτικό οίκο Grasset να καταβάλουν αποζημίωση ύψους περίπου 36.200 δολαρίων, 17.000 λίρες στον Ζακ και 11.000 λίρες στον Νικολά.

Επίσης, επιβλήθηκε να τοποθετείται σε κάθε μελλοντική έκδοση μια «νομική προειδοποίηση» που θα επεσήμανε ότι συγκεκριμένα αποσπάσματα παραβιάζουν την ιδιωτικότητα των εναγόντων.

Αργότερα, το 2018, εκείνη εξέδωσε και ένα δεύτερο βιβλίο, το «Tears of Battle», το οποίο επικεντρωνόταν περισσότερο στον αγώνα της για τα δικαιώματα των ζώων.

Η συμφιλίωση

Παρά το τραυματικό παρελθόν, η Μπριζίτ Μπαρντό και ο Νικολά Σαριέ ήρθαν πιο κοντά μετά το 2009. Εκείνος ζει μόνιμα στη Νορβηγία, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, είναι παντρεμένος με το μοντέλο Άννε Λίνε Μπιέρκαν και έχει αποκτήσει δύο κόρες, την Άννα και τη Θέα. Η Μπαρντό έγινε προγιαγιά τον Φεβρουάριο του 2014, όταν η εγγονή της, Άννα, απέκτησε μια κόρη.

Για πολλά χρόνια, η Μπαρντό δεν είχε επαφή με τις εγγονές της. Η πρώτη φορά που τις συνάντησε ήταν το 1992, κατά τη διάρκεια μιας οικογενειακής συγκέντρωσης που οργάνωσε ο τέταρτος σύζυγός της, Μπερνάρ ντ’ Ορμάλ.

Μάλιστα, πριν από τον θάνατό της στις 28 Δεκεμβρίου 2025, η Μπριζίτ Μπαρντό είχε γνωρίσει τις εγγονές και τα δισέγγονά της, δηλώνοντας ευγνωμονούσα για τη βελτίωση της σχέσης της με τον γιο της και την οικογένειά του. Οι σχέσεις της ηθοποιού με τα εγγόνια της ήταν εξαιρετικά περιορισμένες και απόμακρες για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους.

Με πληροφορίες από Newsit.gr

The post Μπριζίτ Μπαρντό: Η γυναίκα που καθόρισε μια εποχή appeared first on Perpetual Magazine - Life & Style For The Everyday Man.

Αυτή η γυναίκα είναι ένα αληθινό σύμβολο πολιτισμού και κοινωνικής αλλαγής, που δεν διστάζει να αναλάβει δράση για να επηρεάσει θετικά τον κόσμο.

Από τα νιάτα της, η Φόντα ήταν προορισμένη για τα φώτα της δημοσιότητας, καθώς είναι κόρη ενός διάσημου ηθοποιού. Όμως, αντί να ακολουθήσει απλώς τον δρόμο της οικογένειας, αποφάσισε να τον επαναστατήσει.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’60, η Τζέιν συνδύασε την υποκριτική της καριέρα με έντονες κοινωνικές ανησυχίες, συμμετέχοντας σε πορείες κατά του πολέμου του Βιετνάμ και υπερασπίζοντας τα δικαιώματα των γυναικών.

Τη στιγμή που οι περισσότεροι κρατούσαν αποστάσεις από την πολιτική, εκείνη αποφάσισε να μιλήσει και να δράσει.

Σήμερα, σε όλων των ειδών τις πλατφόρμες, η Τζέιν Φόντα εκπέμπει τη φωτιά της αποφασιστικότητας και της αλτρουιστικής αγάπης.

Ακόμα και σήμερα, 88 χρόνια (… παρά δύο ημέρες) από την ημέρα που πήρε την πρώτη της ανάσα, η αγάπη της για τον πλανήτη και τους ανθρώπους είναι πιο ενεργή από ποτέ, καθώς προωθεί το κίνημα για την κλιματική αλλαγή και τη βιωσιμότητα.

Μπορεί να την δεις να μιλάει δημόσια ή ακόμα και να συμμετέχει σε διαδηλώσεις, πάντα με ένα χαμόγελο και μια αταλάντευτη πίστη στην αλλαγή.

Αν κάτι μπορούμε να μάθουμε από την Τζέιν Φόντα, είναι ότι η ζωή δεν είναι μια απλή ευθεία γραμμή. Ακολουθεί κανείς τις επιθυμίες και τα πάθη του και πολλές φορές αυτό σημαίνει να βγαίνεις από τη ζώνη άνεσής σου και να αναλαμβάνεις δράση.

Η Φόντα είναι ένα ζωντανό παράδειγμα πως, ανεξαρτήτως του τι κάνεις, μπορείς να έχεις επίδραση στην κοινωνία.

Η κουλτούρα και η κληρονομιά της είναι γεμάτες χρώματα και η οπτική της για τη ζωή μας θυμίζει ότι η τέχνη μπορεί να είναι ένα εργαλείο για αλλαγή και εξέλιξη.

Ίσως το πιο εντυπωσιακό είναι το πώς μια γυναίκα που έχει ζήσει τόσες αλλαγές και προκλήσεις συνεχίζει να εμπνέει τη νέα γενιά να αναλάβει δράση και να διεκδικήσει την αλλαγή στον κόσμο.

Για εμάς, τους νεότερους, η Τζέιν Φόντα είναι κάτι παραπάνω από μια ηθοποιός – είναι μια εμβληματική προσωπικότητα που μας εμπνέει να ζούμε τη ζωή μας με πάθος και αφοσίωση.

Οι προσπάθειές της μας προτρέπουν να μην είμαστε απλώς θεατές, αλλά και συμμετέχοντες στη μεγάλη ιστορία του κόσμου μας.

Στην τελική, είναι η στάση ζωής της που μας καλεί να γίνουμε καλύτεροι, να αγωνιστούμε για τα πιστεύω μας και να κάνουμε τη διαφορά.

Διαβάστε επίσης: Τζέιν Φόντα: Σκηνοθέτης ήθελε να “κοιμηθεί” μαζί μου για να δει πώς είναι οι οργασμοί μου

The post Τζέιν Φόντα: Η ηρωίδα της οθόνης και του αγώνα για δικαιοσύνη και κοινωνική αλλαγή appeared first on Perpetual Magazine - Life & Style For The Everyday Man.

Παρακάτω, ρίχνουμε μια ματιά στις ζωές και τα κατορθώματα μερικών από τις πιο διάσημες γυναίκες κατάσκοπους που τόλμησαν να κάνουν τη διαφορά.

Μάτα Χάρι (1876–1917)

Η Μάτα Χάρι, κατά κόσμον Μαργαρίτα Ζέλε, ήταν χορεύτρια και κατάσκοπος από την Ολλανδία. Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στρατολογήθηκε από τους Γερμανούς και εργάστηκε ως διπλή πράκτορας. Η ζωή της χαρακτηριζόταν από μυστήριο και ίντριγκα, και χρησιμοποιούσε τη γοητεία της για να αποσπά μυστικά από υψηλόβαθμα στελέχη. Συνελήφθη από τους Γάλλους και καταδικάστηκε σε εκτέλεση για κατασκοπεία, αφήνοντας πίσω της μια φήμη που την καθιστά ίσως την πιο διάσημη γυναίκα κατάσκοπο όλων των εποχών.

Βιρτζίνια Χολ (1906–1982)

Η Βιρτζίνια Χολ ήταν Αμερικανίδα πράκτορας κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και εργάστηκε για την βρετανική Υπηρεσία Ειδικών Αποστολών του Ουίνστον Τσόρτσιλ– πρόδρομο της MI6- και αργότερα για τη CIA. Παρά τον ακρωτηριασμό του ενός της ποδιού, η Χολ ήταν από τις πιο επιτυχημένες κατασκόπους της εποχής, οργανώνοντας αντίσταση στη Γαλλία και συντονίζοντας επιθέσεις κατά των ναζί. Λόγω της αποτελεσματικότητάς της, οι Γερμανοί την είχαν χαρακτηρίσει ως “την πιο επικίνδυνη κατάσκοπο” της Συμμαχικής πλευράς.

Νάνσι Γουέικ (1912–2011)

Γεννημένη στη Νέα Ζηλανδία, η Νάνσι Γουέικ εργάστηκε ως κατάσκοπος για τους Συμμάχους κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Χάρη στη γρήγορη σκέψη και τη δύναμή της, καθοδήγησε επιχειρήσεις στη Γαλλία και βοήθησε εκατοντάδες άτομα να διαφύγουν από τους ναζί. Το παρατσούκλι της, “Λευκό Ποντλικι”, της δόθηκε από τους ναζί λόγω της ικανότητάς της να ξεγλιστρά από τα χέρια τους. Η Γουέικ τιμήθηκε ως ηρωίδα και παραμένει σύμβολο θάρρους.

Κριστίν Γκρανβίλ (1908–1952)

Η Κριστίν Γκρανβίλ, ηρωίδα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, γεννήθηκε στην Πολωνία και κατατάχθηκε στις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας. Συμμετείχε σε επιχειρήσεις στην Πολωνία και την Γαλλία και έγινε γνωστή για τη γενναιότητά της, ακόμα και όταν βρισκόταν υπό άμεση απειλή. Υπήρξε πολύτιμη πηγή πληροφοριών για τους Συμμάχους, ενώ οι επικίνδυνες αποστολές της την καθιστούν από τις πιο τολμηρές γυναίκες κατασκόπους της εποχής.

Μελίτα Νόργουντ (1912–2005)

Η Μελίτα Νόργουντ, Βρετανίδα γραμματέας και μυστική πράκτορας για τη Σοβιετική Ένωση, ήταν από τις πιο αφοσιωμένες γυναίκες κατάσκοπους του Ψυχρού Πολέμου. Κατάφερε να μεταφέρει απόρρητες πληροφορίες στους Σοβιετικούς για δεκαετίες, και μόνο το 1999 αποκαλύφθηκε ο ρόλος της ως πράκτορας. Η “Χόλα”, όπως την αποκαλούσαν, έδειξε τη δύναμη της μυστικότητας και της αφοσίωσης στην ιδεολογία.

Άννα Τσαπμαν (1982-)

Η Άννα Τσαπμαν έγινε διάσημη το 2010, όταν συνελήφθη ως μέλος ενός ρωσικού δικτύου κατασκόπων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν και η δράση της διακόπηκε απότομα, η περίπτωσή της αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον για τη σύγχρονη κατασκοπεία και τον ρόλο των γυναικών σε αυτήν, τονίζοντας πως η κατασκοπεία είναι ένας διαρκής αγώνας επιβίωσης.

Διαβάστε επίσης: 8 κορυφαίες κατασκοπικές σειρές που θα σας καθηλώσουν

The post Γυναίκες στις σκιές: Οι ηρωίδες της κατασκοπείας appeared first on Perpetual Magazine - Life & Style For The Everyday Man.

Αναδείχθηκε τη δεκαετία του ’60 με τον Ζακ Ντεμί (Les Parapluies de Cherbourg, Les Demoiselles de Rochefort), αλλά ο ρόλος της που την καθιέρωσε ήταν στο Belle de Jour (1967) του Λουί Μαλ – μια ταινία που αποδόμησε τις φαντασιώσεις και τις κοινωνικές συμβάσεις γύρω από τη γυναικεία επιθυμία. Από τότε, η Ντενέβ έγινε κάτι περισσότερο από σταρ: έγινε σύμβολο του “άλλου βλέμματος” πάνω στη γυναίκα, μια παρουσία που συνδύαζε τον ρομαντισμό και την ψυχρή απόσταση.

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν συνεργάστηκε με πιο διαφορετικούς δημιουργούς, όπως τον Τριφό (Le Dernier Métro), τον Μπουνιουέλ, τον Ρεγκίς Βαρνιέ (Indochine), μέχρι τον Αρνό Ντεπλεσέν και τον Λαρς φον Τρίερ. Στις ερμηνείες της υπάρχει πάντα μια ισορροπία ανάμεσα στην πειθαρχία και στην ένταση – ένα βλέμμα που κρύβει όσα δεν λέγονται.

Πέρα από την οθόνη, η Ντενέβ υπήρξε και πολιτισμικό σημείο αναφοράς: το πρόσωπο της Marianne, του εθνικού συμβόλου της Γαλλίας, αλλά και φωνή μιας γενιάς που προσπάθησε να συμφιλιώσει την ελευθερία με την παράδοση. Ποτέ δεν υπήρξε “απλώς” σταρ – υπήρξε ιδέα.

Στα 82 της, παραμένει ενεργή και ακούραστη, με πρόσφατες εμφανίσεις στο Bernadette (2023) και νέες ταινίες υπό ανάπτυξη. Αν η Γαλλία είναι η χώρα που ανύψωσε τη γυναίκα σε τέχνη, τότε η Κατρίν Ντενέβ είναι η μορφή που το απέδειξε – σιωπηρά, αμετάκλητα, αληθινά.

Διαβάστε επίσης: Μελίνα Μερκούρη: Η λάμψη που δεν έσβησε ποτέ

The post Κατρίν Ντενέβ: Η τελευταία μεγάλη ντίβα του ευρωπαϊκού σινεμά appeared first on Perpetual Magazine - Life & Style For The Everyday Man.

Σήμερα, με αφορμή τη γέννηση της, θυμόμαστε όχι μόνο το πρόσωπο που λάτρευε ο φακός, αλλά και τη φωνή που υπερασπίστηκε τον πολιτισμό ως δικαίωμα, όχι ως προνόμιο.

© Getty Images / Ideal Image

Κάθε εποχή χρειάζεται μια Μελίνα: κάποιον που να μπορεί να σταθεί στο φως χωρίς να φοβάται τη σκιά. Εκείνη μιλούσε για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα με τη φλόγα μιας γυναίκας που δεν έβλεπε απλώς μάρμαρο, αλλά ψυχή. Όταν τραγουδούσε “Τα παιδιά του Πειραιά”, δεν ήταν ένας ρόλος· ήταν η ίδια η Ελλάδα που χαμογελούσε με δάκρυα στο μάτια.

Η ζωή της δεν ήταν ποτέ ήσυχη και ίσως γι’ αυτό παραμένει τόσο ζωντανή. Έπαιξε με τη μοίρα, αντιστάθηκε στη δικτατορία, έκανε τη φωνή της όπλο και το χαμόγελο της σύμβολο. Ακόμη κι όταν βρέθηκε μακριά από την πατρίδα, η Ελλάδα την ακολουθούσε σαν σκηνικό που δεν έσβηνε ποτέ.

Η Μελίνα δεν ήταν μόνο ένα πρόσωπο της Ιστορίας,άλλα μια αίσθηση. Η αίσθηση πως ο πολιτισμός δεν είναι πολυτέλεια, αλλά τρόπος να ζεις και να αντιστέκεσαι. Αν γεννιόταν σήμερα, θα είχε πάλι τη δυνατή φωνή, τη μεγάλη χειρονομία, τη λάμψη που δεν σβήνει με τα χρόνια. Γιατί ορισμένοι άνθρωποι δεν ανήκουν στο παρελθόν.

Διαβάστε επίσης: Νταϊάν Κίτον: Μια ξεχωριστή φωνή της τέχνης αποχαιρετά

The post Μελίνα Μερκούρη: Η λάμψη που δεν έσβησε ποτέ appeared first on Perpetual Magazine - Life & Style For The Everyday Man.

Γεννημένη στις 5 Ιανουαρίου 1946, η Νταϊάν Κίτον μεγάλωσε στην Καλιφόρνια, σε ένα περιβάλλον που ενθάρρυνε τη δημιουργικότητα. Το πραγματικό της όνομα ήταν Νταϊάν Χολ, αλλά υιοθέτησε το επώνυμο “Κίτον” για να ξεχωρίζει από μια άλλη ηθοποιό με το ίδιο όνομα. Το πάθος της για την τέχνη την οδήγησε στο θεατρικό σανίδι και σύντομα στον κινηματογράφο.

Η μεγάλη της στιγμή ήρθε το 1972 με την ερμηνεία της ως Κέι Άνταμς στην ταινία “Ο Νονός” του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Ο ρόλος αυτός την καθιέρωσε στο Χόλιγουντ, ενώ η συνέχεια της τριλογίας την έκανε αναγνωρίσιμη παγκοσμίως.

© Getty Images / Ideal Image

Η Νταϊάν Κίτον έγινε επίσης μούσα Γούντι Άλεν. Η ερμηνεία της στο “Annie Hall” (1977) της χάρισε το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου και έφερε επανάσταση στον κινηματογράφο, καθώς η ταινία έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς.

Κατα την διάρκεια της καριέρας της η Κίτον δεν περιορίστηκε σε στερεότυπα. Από κωμωδίες όπως το “Something’s Gotta Give” (2003) έως δράματα όπως το “Marvin’s Room” (1996), η ηθοποιός αποδείκνυε τη δεξιοτεχνία της σε κάθε είδος.

Αν κάτι χαρακτήριζε την Κίτον, αυτό ήταν το στυλ της. Με τα διάσημα ανδρικά σακάκια, τα παπιγιόν, τα ψηλόμεσα παντελόνια και τα καπέλα της, έκανε τη μόδα προέκταση της ψυχής της. Δεν ακολουθούσε κανέναν κανόνα – κι αυτό την έκανε μοναδική.

© Getty Images / Ideal Image

Δεν ήταν ποτέ η “κλασική σταρ”. Μιλούσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια για τη μοναξιά, τη γήρανση, την αγάπη και τον φόβο. Δεν δίσταζε να γελάσει με τον εαυτό της, να δείξει αδυναμία, να είναι… άνθρωπος.

Η Κίτον δεν περιορίστηκε ποτέ σε έναν ρόλο. Έγραψε, σκηνοθέτησε, φωτογράφισε, ανακαίνισε σπίτια, εξέδωσε βιβλία. Ήταν μια καλλιτέχνις που έβλεπε την ομορφιά στα “ασήμαντα”, και κάθε της έργο κουβαλούσε αυτή τη χαρακτηριστική αίσθηση: ότι η ζωή είναι ατελής, αλλά υπέροχη.

Με τον θάνατό της, ο κινηματογράφος έχασε μια φιγούρα που έμαθε σε όλους πως η αυθεντικότητα δεν είναι πόζα, αλλά στάση. Οι συνεργάτες της μιλούν για μια γυναίκα με χιούμορ και καλοσύνη, πάντα έτοιμη να στηρίξει τους νέους καλλιτέχνες. Οι φίλοι της τη θυμούνται να γελά δυνατά, να αφηγείται ιστορίες, να φορά ένα από τα αγαπημένα της καπέλα ακόμα κι όταν δεν υπήρχε λόγος.

Διαβάστε επίσης: Γιατί επιλέγουμε να φοράμε σκοτάδι μετά από μια απώλεια

The post Νταϊάν Κίτον: Μια ξεχωριστή φωνή της τέχνης αποχαιρετά appeared first on Perpetual Magazine - Life & Style For The Everyday Man.

Κατά τη διάρκεια της τελετής στο Όσλο, ο πρόεδρος της νορβηγικής επιτροπής Νόμπελ, Γιόργκεν Βάτνε Φρύντνες, επαίνεσε τη Ματσάδο ως μια “γενναία και αφοσιωμένη πρωταθλήτρια της ειρήνης που κρατά τη φλόγα της δημοκρατίας αναμμένη σε ένα αυξανόμενο σκοτάδι”.

Για πολλούς, το βραβείο δεν ήταν απλώς μια αναγνώριση. Ήταν ένα μήνυμα προς τον κόσμο: ότι ακόμη και σε εποχές εξάντλησης και φόβου, η επιμονή ενός ανθρώπου μπορεί να γίνει η σπίθα που θυμίζει τι σημαίνει πολιτικό θάρρος.

Η Ματσάδο εργάζεται ακούραστα ως πολιτικός στη Βενεζουέλα εδώ και δεκαετίες και είναι γνωστή για τον αγώνα της για ελεύθερες εκλογές. Η επιλογή της να παραμείνει στη χώρα, παρά τις απαγορεύσεις, τις διώξεις και τις απειλές για τη ζωή της, τη μετέτρεψε σε ζωντανό σύμβολο αντίστασης. Δεν διέφυγε στο εξωτερικό, όπως πολλοί άλλοι ηγέτες της αντιπολίτευσης. Παρέμεινε ανάμεσα στους πολίτες, επιμένοντας πως “η ελευθερία δεν κερδίζεται από μακριά”.

BREAKING NEWS
The Norwegian Nobel Committee has decided to award the 2025 #NobelPeacePrize to Maria Corina Machado for her tireless work promoting democratic rights for the people of Venezuela and for her struggle to achieve a just and peaceful transition from dictatorship to… pic.twitter.com/Zgth8KNJk9

— The Nobel Prize (@NobelPrize) October 10, 2025

Η βράβευση της έχει και σαφή διεθνή διάσταση. Έρχεται σε μια περίοδο όπου τα αυταρχικά καθεστώτα αναζωπυρώνονται και η έννοια της δημοκρατικής νομιμοποίησης τίθεται υπό αμφισβήτηση. Η επιλογή της Επιτροπής ερμηνεύεται από πολλούς ως μια ηχηρή υπενθύμιση ότι οι γυναίκες – και ιδιαίτερα εκείνες που ηγούνται ειρηνικών κινημάτων – μπορούν να επανακαθορίσουν την πολιτική δύναμη, όχι μέσα από επιβολή, αλλά μέσα από επιμονή.

Παράλληλα, η απόφαση θεωρείται και έμμεση απάντηση σε πολιτικές φιλοδοξίες όπως του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε εκφράσει ανοιχτά την επιθυμία του να λάβει το βραβείο, υπογραμμίζοντας τη σημασία που δίνει η Επιτροπή στην αυθεντική κοινωνική δράση και όχι στην πολιτική ρητορική.

Διαβάστε επίσης: Τζάνις Τζόπλιν: Η ψυχή των μπλουζ που δεν πρόλαβε να γεράσει

The post Η φωνή της Βενεζουέλας που δεν σίγησε ποτέ appeared first on Perpetual Magazine - Life & Style For The Everyday Man.

Γεννημένη στις 19 Ιανουαρίου 1943 στο Πορτ Άρθουρ του Τέξας, η Τζάνις Λυν Τζόπλιν μεγάλωσε σε μια εποχή έντονης συντηρητικότητας, σε μια κοινωνία που δεν ήταν έτοιμη να δεχτεί την ιδιαιτερότητά της. Από μικρή ηλικία, η Τζόπλιν ξεχώρισε για την ασυνήθιστη εμφάνιση και την έντονη προσωπικότητά της, κάτι που την έκανε συχνά στόχο χλευασμού και περιθωριοποίησης στο σχολείο. Ως έφηβη, άρχισε να ανακαλύπτει τον κόσμο της μπλουζ και της φολκ μουσικής, βρίσκοντας εκεί μια διέξοδο από την καταπίεση της καθημερινότητας.

Μετά την αποφοίτησή της από το σχολείο, η Τζόπλιν αποφάσισε να ακολουθήσει το πάθος της για τη μουσική. Εγκατέλειψε το Τέξας και μετέβη στο Σαν Φρανσίσκο, όπου και συνδέθηκε με τη μουσική σκηνή της πόλης, η οποία τότε ανθούσε με την κουλτούρα των χίπις και την ψυχεδελική επανάσταση. Εκεί, γνώρισε τον κόσμο της ροκ και της ψυχεδέλειας, κάτι που θα καθόριζε την καριέρα της.

© Getty Images / Ideal Image

Το 1966, η Τζόπλιν έγινε η βασική τραγουδίστρια των Big Brother and the Holding Company, μιας από τις σημαντικότερες μπάντες της εποχής. Το 1967, στο θρυλικό Monterey Pop Festival, η εμφάνιση της με το τραγούδι “Ball and Chain” έκανε το κοινό να παραληρεί και την ίδια διάσημη σε μια νύχτα. Η απόδοσή της ήταν μια ωδή στην ένταση και την εσωτερική πάλη, με τη φωνή της να εκφράζει ακατέργαστα συναισθήματα που σπάνια ακουγόταν στη ροκ σκηνή της εποχής.

Το άλμπουμ “Cheap Thrills” του 1968, με τραγούδια όπως το “Piece of My Heart” και το “Summertime”, ανέβασε τη φήμη των Big Brother and the Holding Company και καθιέρωσε τη Τζόπλιν ως μια από τις πιο μοναδικές και δυναμικές φωνές της ροκ. Η εκρηκτική ερμηνεία της και η ικανότητά της να εκφράζει τον πόνο, την αγάπη και την ελευθερία μέσω της μουσικής, την ξεχώρισαν από οποιονδήποτε άλλον καλλιτέχνη της εποχής της.

Μετά την επιτυχία της με τους Big Brother, η Τζόπλιν αποφάσισε να ακολουθήσει σόλο καριέρα. Το 1969 κυκλοφόρησε το πρώτο της σόλο άλμπουμ, “I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama!”, το οποίο, αν και δεν γνώρισε την ίδια εμπορική επιτυχία, αναγνωρίστηκε για την καλλιτεχνική του ποιότητα. Η φωνή της Τζόπλιν ήταν πιο ώριμη και το ύφος της πιο προσωπικό, ενώ το τραγούδι “Try (Just a Little Bit Harder)” έγινε από τα πιο γνωστά της κομμάτια.

Ωστόσο, η ίδια πάλευε με προσωπικά προβλήματα. Η επιτυχία δεν κατάφερε να γιατρέψει τα εσωτερικά της τραύματα. Οι απογοητεύσεις στις σχέσεις της, η μοναξιά και η βαθιά εσωτερική ανασφάλεια την οδήγησαν σε έναν φαύλο κύκλο εξαρτήσεων από το αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Παράλληλα, όμως, η μουσική της άνθιζε. Το άλμπουμ “Pearl” ηχογραφήθηκε το 1970 και περιείχε επιτυχίες όπως το “Me and Bobby McGee” και το “Cry Baby”, δείχνοντας πως η Τζόπλιν ήταν στα καλύτερά της καλλιτεχνικά.

© Getty Images / Ideal Image

Δυστυχώς, το φθινόπωρο του 1970 η Τζάνις Τζόπλιν βρέθηκε νεκρή από υπερβολική δόση ηρωίνης σε ένα ξενοδοχείο του Λος Άντζελες. Ήταν μόλις 27 ετών, μπαίνοντας έτσι στο λεγόμενο “Club 27”, μια θλιβερή λίστα καλλιτεχνών που έφυγαν από τη ζωή στα 27 τους χρόνια, όπως οι Τζίμι Χέντριξ και Τζιμ Μόρισον.

Ο θάνατός της σόκαρε το κοινό της εποχής, καθώς φάνηκε πως η Τζόπλιν, παρά τη λαμπρή της καριέρα, δεν κατάφερε ποτέ να ξεφύγει από τους προσωπικούς της δαίμονες. Το άλμπουμ “Pearl”, που κυκλοφόρησε μετά θάνατον, έγινε ένα από τα πιο επιτυχημένα της, αναδεικνύοντας την απίστευτη καλλιτεχνική της κληρονομιά.

Η Τζάνις Τζόπλιν άφησε πίσω της μια μοναδική καλλιτεχνική κληρονομιά. Ήταν από τους πρώτους καλλιτέχνες που έσπασε τα όρια του γυναικείου ρόλου στη μουσική βιομηχανία, αρνούμενη να συμβιβαστεί με τις προσδοκίες της εποχής της. Η φωνή της παραμένει αξεπέραστη, ενώ οι ερμηνείες της ακόμα συγκινούν και εμπνέουν.

Διαβάστε επίσης: Μαχάτμα Γκάντι: Μαθήματα ζωής από τον σπουδαίο Ινδό ηγέτη

The post Τζάνις Τζόπλιν: Η ψυχή των μπλουζ που δεν πρόλαβε να γεράσει appeared first on Perpetual Magazine - Life & Style For The Everyday Man.

Η καριέρα της Μπαρντό ξεκίνησε όταν ήταν μόλις 15 ετών, αλλά η μεγάλη της επιτυχία ήρθε το 1956 με την ταινία “Και ο Θεός Έπλασε τη Γυναίκα” του σκηνοθέτη Ροζέ Βαντίμ, όπου υποδύεται την 18χρονη ορφανή και πανέμορφη Ζιλιέτ. Η ταινία αυτή την καθιέρωσε ως το απόλυτο σύμβολο σεξ της εποχής, προβάλλοντας τη μοναδική της αισθησιακότητα και φυσική γοητεία. Ακολούθησαν επιτυχίες όπως το “La Vérité” (1960) και το “Viva Maria!” (1965), ταινίες που καθιέρωσαν την παρουσία της στο παγκόσμιο σινεμά και την έκαναν πρότυπο απελευθέρωσης και ανεξαρτησίας για εκατομμύρια γυναίκες.

Παρά την τεράστια δημοσιότητα και φήμη, η Μπαρντό πάλευε με την πίεση που ασκούσε η διασημότητα πάνω της. Σε ηλικία μόλις 39 ετών, αποσύρθηκε από τον κινηματογράφο, αφήνοντας πίσω της μια λαμπρή καριέρα που σφραγίστηκε από τη μοναδική της ερμηνεία και την παρουσία της στη μεγάλη οθόνη.

© Bettmann / Getty Images / Ideal Image

Η απόσυρσή της από τον κινηματογράφο ήταν το πρώτο βήμα για να αφοσιωθεί σε έναν νέο σκοπό: την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ζώων. Το 1986 ίδρυσε το “Fondation Brigitte Bardot”, έναν οργανισμό που ασχολείται με την προστασία των ζώων και μάχεται για τα δικαιώματα τους παγκοσμίως. Η Μπαρντό πούλησε μάλιστα αρκετά από τα προσωπικά της υπάρχοντα για να χρηματοδοτήσει την οργάνωση, αποδεικνύοντας τη βαθιά αφοσίωση της σε αυτή την αποστολή.

Η δράση της ξεπέρασε τα όρια της απλής φιλανθρωπίας, καθώς έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη νομοθεσία κατά των γουνών και της κακοποίησης ζώων, ενώ παραμένει μια από τις πιο ενεργές φωνές παγκοσμίως για τα δικαιώματα των ζώων.

© Getty Images / Ideal Image

Η Μπριζίτ Μπαρντό έζησε μια ταραχώδη προσωπική ζωή, με σχέσεις που συχνά τραβούσαν την προσοχή των μέσων ενημέρωσης. Παντρεύτηκε τέσσερις φορές και απέκτησε έναν γιο, τον Νικολά-Ζακ Σαρνιέ, με τον οποίο είχε δύσκολη σχέση. Η ίδια έχει παραδεχτεί ότι ο ρόλος της μητέρας δεν ήταν κάτι που επιδίωξε, και αυτό ήταν ένα από τα πιο ευάλωτα κομμάτια της ζωής της, που της προκάλεσε μεγάλη εσωτερική πάλη.

Παρά τη φαινομενική της επιτυχία και λάμψη, η Μπαρντό αντιμετώπισε κατά καιρούς σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, και είχε μιλήσει ανοιχτά για τις απόπειρες αυτοκτονίας της και τη μοναξιά που ένιωθε παρά τη διασημότητά της. Η ευαλωτότητά της πίσω από την εντυπωσιακή της εικόνα την έκανε ακόμα πιο αληθινή στα μάτια του κοινού, που συνέχιζε να τη θαυμάζει.

© Getty Images / Ideal Image

Η Μπριζίτ Μπαρντό εκτός από ηθοποιός υπήρξε φαινόμενο της εποχής της, ένα σύμβολο της γυναικείας απελευθέρωσης, της φυσικής ομορφιάς και της σεξουαλικής ανεξαρτησίας. Η γοητεία της επηρέασε τη μόδα, το στυλ και την κουλτούρα για δεκαετίες, ενώ η δράση της για τα δικαιώματα των ζώων παραμένει σημαντική μέχρι και σήμερα.

Η αφοσίωση της στον σκοπό της, παρά το τίμημα της φήμης και της ψυχολογικής πίεσης, την καθιστά ένα ξεχωριστό παράδειγμα επιμονής και πάθους.

Ο Γούντι Άλεν είχε πει κάποτε γι’ αυτήν: “Είμαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο στη Γη”, και συμφωνούμε απόλυτα μαζί του.

Διαβάστε επίσης: Πολ Νιούμαν: 16 χρόνια χωρίς τον απόλυτο σταρ του Χόλιγουντ

The post Μπριζίτ Μπαρντό: Η γυναίκα που καθόρισε μια εποχή appeared first on Perpetual Magazine - Life & Style For The Everyday Man.

Η Μαρία Καλογεροπούλου, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1923 από Έλληνες μετανάστες. Η παιδική της ηλικία σημαδεύτηκε από οικογενειακές δυσκολίες, όμως η Ελλάδα θα αποδεικνυόταν το έδαφος όπου η φωνή της θα άνθιζε. Σπουδάζοντας στην Αθήνα, έδωσε από νωρίς δείγματα μιας σπάνιας δραματικότητας και τεχνικής. Σύντομα η Ευρώπη την υποδέχτηκε και η Ιταλία έγινε το δεύτερο σπίτι της, το μέρος όπου η καριέρα της απογειώθηκε.

Δεν ήταν μόνο το μέγεθος της φωνής της που μάγεψε το κοινό. Ήταν κυρίως η ικανότητα της να “υποδύεται” κάθε ρόλο σαν να τον ζούσε πραγματικά. Από τη Νόρμα του Μπελλίνι μέχρι τη Βιολέττα της “Τραβιάτα” και την Τόσκα του Πουτσίνι, η Κάλλας ενσάρκωσε τις ηρωίδες με πάθος που άγγιζε τα όρια της αυτοκαταστροφής. Η φωνή της – με όλες τις ιδιομορφίες και τις ατέλειες της – έγινε συνώνυμο της αλήθειας στη σκηνή.

Πέρα από την τέχνη της, η προσωπική της ζωή έγινε αντικείμενο λατρείας και κουτσομπολιού. Η σχέση της με τον εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση, η συνεχής πάλη με την εικόνα της, η μοναξιά και οι θρίαμβοι της συνθέτουν το πορτρέτο μιας γυναίκας που έζησε στα άκρα. Η Κάλλας δεν ήταν απλώς λυρική τραγουδίστρια, ήταν ένα πολιτιστικό φαινόμενο που ξεπέρασε τα όρια της όπερας.

Η Μαρία Κάλλας δίδαξε ότι η όπερα δεν είναι μόνο τεχνική, αλλά κυρίως αλήθεια, συναίσθημα και ανθρώπινη εμπειρία. Η φωνή της εξακολουθεί να συγκινεί, όχι γιατί ήταν τέλεια, αλλά γιατί ήταν αληθινή.

Η επέτειος του θανάτου της δεν είναι μια στιγμή σιωπής, αλλά ένας ύμνος στη ζωή και στην τέχνη. Γιατί η Κάλλας μπορεί να έφυγε από τη ζωή στα 53 της χρόνια, αλλά η φωνή της θα συνεχίσει να μας θυμίζει ότι η τέχνη έχει τη δύναμη να νικά τον χρόνο.

Διαβάστε επίσης: Έιμι Γουάινχαουζ: Ένα φως που θα λάμπει πάντα στον καλλιτεχνικό ουρανό

The post Μαρία Κάλλας: Η αιώνια φωνή που δεν σίγησε ποτέ appeared first on Perpetual Magazine - Life & Style For The Everyday Man.