Ναρκωτικά. Να διορθώσουμε τα χιλιοειπωμένα λάθη;

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +
του Νίκου Αρμένη

Έχετε περάσει τελευταία από την Μαυροματαίων στο Πεδίον του Άρεως; Και όταν λέω τελευταία, εννοώ τους τελευταίους πολλούς μήνες;

Αν όχι, να ξέρετε ότι οι εικόνες που είχατε για τη συγκεκριμένη γωνιά της πόλης μας είναι εντελώς διαφορετικές από αυτές που θα θυμάστε.

Είναι εικόνες θλίψης και έντονου προβληματισμού.

Δεκάδες τοξικομανείς περνάνε τις μέρες και τις νύχτες τους σε αυτό το πεζοδρόμιο και στο γρασίδι εντός του πάρκου.

Οι περισσότεροι είναι νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, που πήραν λάθος μονοπάτι στη ζωή και που πασχίζουν καθημερινά να κρατηθούν ζωντανά παρότι βάζουν στο αίμα τους το θάνατο με κάθε τρόπο.

Ήταν ένα μεσημέρι Αυγούστου που βρέθηκα εκεί πρόσφατα προκειμένου να αφήσω συγγενικό μου πρόσωπο στη στάση των υπεραστικών λεωφορείων Αττικής.

Είδαμε και οι δύο σωριασμένα σώματα από εδώ και από εκεί, πάνω στο πεζοδρόμιο, στα σκαλοπάτια, παντού..

Σώματα με καρδιές που, κόντρα στις προβλέψεις, ακόμα χτυπούν και είμαι βέβαιος πως πονούν πολύ. Αφάνταστα πολύ.

Το βλέμμα μου σταμάτησε σε ένα κορίτσι «κρεμασμένο» στα κάγκελα του πάρκου από την εσωτερική πλευρά.

Ήταν δεν ήταν 22..23 ετών.. κάπου εκεί. Πανέμορφη αλλά τόσο ταλαιπωρημένη από τα ναρκωτικά.. Με αφυδατωμένο πρόσωπο, ξεραμένα χείλη, πρησμένα χέρια από τα τρυπήματα και σακουλιασμένα μάτια που με κοιτούσαν αλλά ταυτόχρονα νόμιζα ότι δεν με κοιτούσαν. Για την ακρίβεια δεν ήμουν βέβαιος ότι με έβλεπαν καν, κι ας με είχαν «καρφώσει»..

Αυθόρμητα φαντάστηκα την ημέρα της γέννησής της. Τις χαρές στο σπίτι, την ευτυχία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα γονιών, συγγενών και φίλων, τα όνειρα που η ίδια θα έκανε στα παιδικά της χρόνια.

Όχι. Αποκλείεται να ονειρευόταν αυτό που σήμερα της συμβαίνει. Αποκλείεται να μην ήξερε ότι μπορεί ο δρόμος των ναρκωτικών, το πιο πιθανό ήταν να την οδηγήσει στη σημερινή δυσάρεστη πραγματικότητα..

Είναι ένα χαμένο παιδί θα πει κάποιος εύκολα. Ένα παιδί που πλέον το πιθανότερο είναι σύντομα να μην είναι ανάμεσά μας.

Ναι, όντως, ο δρόμος των ναρκωτικών έχει τελικό προορισμό το θάνατο.

Ας μην παίζουμε με τις λέξεις. Και ας μην ξεχωρίζουμε τα ναρκωτικά. Αλυσίδα πάει.

Και το ερώτημα που γεννάται είναι γιατί ρε παιδιά θέλετε να πεθάνετε;

Σε παλαιότερες δεκαετίες θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι δεν υπήρχε επαρκής ενημέρωση. Παιδιά άρχιζαν να παίρνουν ναρκωτικά χωρίς να ξέρουν με βεβαιότητα ότι μπορεί τελικά να πεθάνουν.

Τα παιδιά που παίρνουν ναρκωτικά, το κάνουν για συγκεκριμένους λόγους που έχουν αναλυθεί και παρουσιαστεί από τους αρμοδίους.

Αιτίες πασίγνωστες που δεν αλλάζουν από γενιά σε γενιά.

Αυτό που αλλάζει είναι η ενημέρωση. Σήμερα δεν υπάρχει εξήγηση. Κάποιος που θα μπει στον ψεύτικο κόσμο των ναρκωτικών, είναι βέβαιο ότι γνωρίζει πολύ καλά ότι τελικά είναι πιθανό να πάει και στον άλλο κόσμο..

Και το ερώτημα που τίθεται ξανά είναι, γιατί το κάνει;

Γιατί αυτή η κοπέλα ενώ ήξερε ότι θα καταστρεφόταν η ζωή της, πήρε ναρκωτικά;

Και γιατί εξακολουθεί να παίρνει, ενώ πλησιάζει έτσι όλο και πιο κοντά στο θάνατο;

Λίγα μέτρα πιο πέρα από το στέκι των τοξικομανών στην Μαυροματαίων, βρίσκεται η είσοδος του Πανελληνίου Γ.Σ όπου κάποιες φορές προπονούμαι.

Εκεί βλέπεις την εντελώς αντίθετη εικόνα. Παιδιά στην ίδια ηλικία που προσπαθούν να κάνουν πραγματικότητα τα όνειρά τους και να αρπάξουν τη ζωή από τα μαλλιά!

Να τη απολαύσουν, να την ρουφήξουν, να την επιμηκύνουν!

Οι γονείς και το σχολείο είναι οι παράγοντες που θα παίξουν καθοριστικό ρόλο για να σταθεί ένα παιδί στα πρώτα μέτρα της Μαυροματαίων ή να προσπεράσει και να περάσει το κατώφλι του Πανελληνίου.

Και συνδυαστικά με την οικογένεια και το σχολείο, η στάση της κοινωνίας είναι που θα καθορίσει τι θα γίνει στο μέλλον.

Θα καθορίσει δηλαδή αν θα έρθει εκείνη η καταπληκτική ημέρα που κανένα παιδί δεν θα σταθεί στην αρχή της Μαυροματαίων αλλά όλα θα τρέχουν για τη ζωή!

Γιατί όλα τα παιδιά είναι παιδιά μας και το πρόβλημα των ναρκωτικών δεν είναι μόνο των άλλων. Αυτό νόμιζαν και οι γονείς των παιδιών εκείνων που ξαφνικά ανακάλυψαν ότι έχουν το πρόβλημα μέσα στο σπίτι τους.

Ας μην θεωρήσουμε κανένα παιδί χαμένο γιατί κανένα παιδί δεν είναι χαμένο!

Αρκεί να το αποφασίσουμε όλοι μαζί, γονείς, σχολείο, κοινωνία και φυσικά Πολιτεία, να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να διορθώσουμε τα χιλιοειπωμένα λάθη.

 

*Ο Νίκος Αρμένης είναι δημοσιογράφος.

Share.

About Author

Comments are closed.